ทศกาลแห่งความสุขช่างผ่านไปรวดเร็ว
สามวันสี่วันก็ยังให้รู้สึกว่าสั้น
แต่ละนาทีแต่ละชั่วโมงแห่งความสุขสัมผัสได้เต็ม ๆ
จนอยากจะหยุดนิ่งวันเวลาไว้อย่างนั้นนานเท่านาน
กระทั่งลืมแยกแยะสองมิติแห่งความสุขมนุษย์
สุขในมิติกายสุขในมิติใจ
บางครั้งก็คิดว่าความสุขทั้งหมดอยู่ในมิติกาย
สุขกับสัมผัสแห่งกายสุขกับกับสัมผัสแห่งเงินทองข้าวของ
พอได้มาก็ถือว่านี่คือทั้งหมดแห่งความสุข
สุขมากสุขน้อยจึงวัดกับสัมผัสที่ได้น้อยได้มาก
แล้วออกแรงกายทุ่มแรงใจขวนขวายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
จิตใจจึงร้อนรุ่มกระวนกระวายกระสับกระสนลนลาน
ไหนจะอยากได้มากยิ่งขึ้นไหนจะกลัวลดน้อยหมดไป
กลายเป็นความสุขระคนความทุกข์ไปในที่สุด
สุขสนุกกับเวลาปัจจุบันทุกข์เสียใจกับเวลาที่ผ่านไป
เต็มอิ่มกับสิ่งกำลังสัมผัสวิตกกับสิ่งกำลังผ่านพ้นไป
ลงเอยกลายเป็นความสุขที่หามาได้จากนอกตัวตน
แต่ละสิ่งแต่ละอย่างจึงเป็นตัวแปรความสุขมากความสุขน้อย...

ในขณะที่สุขในมิติแห่งใจคือความสงบนิ่ง
เป็นความสุขจากภายในตัวตนที่ไม่ขึ้นกับสิ่งภายนอก
เป็นความสุขที่ล้ำลึกเป็นความสุขที่หนักแน่นคงทน
เป็นความสุขกับตนเองเป็นความพึงพอใจในตน
จะว่าไปแล้วเป็นความสุขที่เป็นตัวแปรให้ทุกสิ่งทุกอย่าง
เป็นตัวแปรที่ทำให้สิ่งของที่ล้นมือล้นบ้านสุขหรือทุกข์
เป็นตัวแปรที่ทำให้อาหารการกินแต่อย่างสุขหรือทุกข์
เป็นตัวแปรให้ดินฟ้าอากาศสดใสหรือหม่นหมอง
เป็นตัวแปรให้แต่ละนาทีแต่ละชั่วโมงแต่ละวันน่าอยู่หรือน่าเบื่อหน่าย
ทั้งหมดทั้งสิ้นทั้งหลาย...ใจคือตัวกำหนด
คนจึงมีความสุขกับชีวิตได้แม้ขาดนั่นไม่มีโน่น
คนจึงยิ้มจึงหัวเราะได้แม้ทุกอย่างจะไม่เป็นใจให้
คนจึงเริงร่าได้แม้ดินฟ้าอากาศจะชวนให้เศร้า
คนจึงขยันขันแข็งกระวีกระวาดได้แม้จะเป็นวันจันทร์...

ทุกวันนี้คนเที่ยวเสาะหาความสุขรอบกายรอบด้าน
แหล่งบันเทิงทุกรูปแบบจึงผลุดขึ้นเป็นดอกเห็ดหน้าฝน
แต่ละแห่งแข่งขันประกันความสุขความสนุกสนานไม่ซ้ำแบบ
จัดหนักจัดเต็มเติมสุขให้ปรี่ล้นเท่าที่เงินจะบันดาลให้
จำนวนแหล่งบันเทิงที่เพิ่มขึ้นดูจะเป็นดัชนีบ่งบอกความสุขที่น้อยลง
แต่ในความเป็นจริงแล้วชี้บอกสัจธรรมอย่างหนึ่งได้ชัดเจน
หากใจยังไม่นิ่งใจยังไม่สงบใจยังไม่เป็นสุข
ความสุขสนุกสนานที่แหล่งบันเทิงแต่ละแห่งหยิบยื่นให้ไม่จีรัง
ไม่เร็วก็ช้าจิตใจก็จะโหยหาความสุขที่เต็มเปี่ยมกว่านั้น
จากแหล่งบันเทิงหนึ่งจึงต้องซมซานไปอีกแหล่งบันเทิงหนึ่ง
คนทำธุรกิจกับความสุขสนุกสนานของผู้คนต่างสำนึกในสัจธรรม
จึงต้องคิดหาทางปรับปรุงเปลี่ยนแปลงรูปแบบความสุขที่เสนอให้
ยังไม่พอต้องสร้างเพิ่มต้องขยับขยายแหล่งบันเทิงไปเรื่อย ๆ
เพื่อไม่ให้เกิดความเบื่อความจำเจแก่นักไล่ล่าความสุขไปวัน ๆ ...

ทั้งหมดทั้งหลายทั้งสิ้นล้วนยืนยันแก่นแห่งธรรมชาติมนุษย์
ใจมนุษย์ถูกสร้างมาสำหรับความสุขแท้ถาวรเกินตัวเกินโลกใบนี้
ใจมนุษย์กว้างใหญ่ไร้ซึ่งขอบเขต...ถมเท่าไรไม่รู้จักเต็ม
ดังที่นักบุญออกัสตินนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ยืนยันด้วยชีวิต
“ใจยังคงไร้ความสุขกระทั่งเข้าถึงใจพระเจ้านั่นแหละ” •