ช่วงนี้คนพากันสับสนไปทั้งบ้านทั้งเมือง
ทั้งเรื่องระดับประเทศทั้งเรื่องระดับครอบครัว
ข่าวแต่ละวันก็ยังไม่มีอะไรชัดเจนให้มั่นใจ
เรื่องราวเดียวกันแต่นำเสนอต่างกันในแต่ละสำนักข่าว
ไม่น้อยครั้งที่กลายเป็น “คนละเรื่องเดียวกัน”

ไม่ว่าจะนโยบายการบริหารบ้านเมืองของภาครัฐ
ไม่ว่าจะชีวิตความเป็นอยู่รายวันของภาคเอกชน
จนต้องเครียดกันทั่วหน้าหาทางออกกันไม่ทัน
หากมี “ความจริงใจ” กันให้มากไปกว่านี้คงไม่ย่ำแย่ขนาดนี้
แถลงการณ์ทีให้ข่าวทีฟังแล้วยังต้องสงสัยในเจตนา
จริงตามที่พูดตามที่แถลงหรือแค่ให้ความหวังลมๆแล้งๆ
จริงตามที่ตั้งใจจะทำหรือแค่โยนหินถามทาง
จริงตามที่สัญญาหรือแค่รักษาฐานคะแนนเสียง
จริงตามที่ยืนยันหรือแค่ให้ตายใจ
จริงตามที่ยืนกรานหรือแค่เรื่องโอละพ่อ
จริงตามชี้แจงหรือแค่ความจริงเพียงครึ่งเดียว
ในขณะที่ข้าวยากหมากแพงเดือดร้อนกันถ้วนหน้า
ภาครัฐก็ยังยืนยันนั่งยันว่าราคาอาหารถูกลง
ทั้งที่มีการสำรวจมีการลงพื้นที่สอบถามแทบรายตัว
ทุกคนก็ยังยันว่าอาหารการกินแพงขึ้นทุกวัน
แล้วจะให้เชื่อใคร...คนกินหรือคนบริหารนโยบาย

อันที่จริงแล้วเรื่องค่าครองชีพย่อมมีขึ้นมีลง
ดินฟ้าอากาศฝนแดดต่างก็เป็นตัวแปรพืชผลการผลิต
ภัยธรรมชาติแต่ละอย่างต่างก็ส่งผลกระทบไม่น้อย
นอกนั้นยังมีปัจจัยมนุษย์ที่เป็นตัวกำหนด
ผู้ผลิตพ่อค้าคนกลางคนกำหนดราคากำหนดปริมาณ
จึงไม่หมายความว่าผลิตได้มากราคาจะลดลงเสมอไป
กระนั้นก็ดีสิ่งตัวแปรที่ทำให้ทุกอย่างแย่ลงคือความไม่จริงใจ
เริ่มตั้งแต่ผู้ผลิตผู้รับซื้อผู้จำหน่ายผู้ส่งออกผู้ส่งเข้า
หากมีใช้ความจริงใจเป็นบรรทัดฐานเป็นที่ตั้ง
ระยะทางระหว่างผู้ผลิตกับผู้บริโภคจะสั้นลงกว่านี้
แต่พอไม่มีความจริงใจมีแต่ผลประโยชน์แห่งตนเป็นใหญ่
ระยะทางระหว่างผู้ผลิตกับผู้บริโภคก็ยาวขึ้นไกลขึ้น
ช่วงระหว่างทางนี่แหละคือตัวแปรของราคาที่แปรเปลี่ยน
จากราคาข้าวของผลผลิตกลายเป็นราคาตัณหาการเอาแต่ได้
ทั้งหลายทั้งสิ้นนี้ผู้บริโภคพอจะเข้าใจพอจะทำใจได้
จะไปแก้ไขจะไปกำหนดจะไปทักท้วงก็คงยากจะทำได้
ได้แต่ฝากไว้กับภาครัฐให้ช่วยสอดส่องดูแลแก้ไข
แต่หากต้องมาเจอกับความไม่จริงใจของผู้บริหารบ้านเมือง
ผู้คนคงต้องก้มหน้ารับแบกภาระจนต้องเดือดร้อนทั่วหัวระแหง
เพื่อแก้ปัญหาสิ่งแรกสุดต้องมีคือความจริงใจ
จริงใจในการเผชิญหน้าปัญหาเผชิญหน้าวิกฤติ
จริงใจในการยอมรับความเป็นจริงไม่บิดเบือนไม่เล่นแง่
จริงใจในการร่วมทุกข์ร่วมลำบากกับชาวบ้านชาวเมือง
จริงใจในความสำนึกแห่งบทบาทหน้าที่ต่อชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คน
จริงใจในการแก้ปัญหาอย่างบูรณาการ...

ตราบใดที่ยังไม่มีความจริงใจปัญหาก็ยังคงเป็นปัญหา
ที่แย่คือปัญหามีแต่เพิ่มขึ้นหนักขึ้นเลวร้ายขึ้น
เพราะนอกจากปัญหาที่มีอยู่แล้วยังมีปัญหาของคนแก้ปัญหาเพิ่มอีก
กลายเป็นปัญหา “งูกินหาง” จนต้องหลบลี้หนีหน้า
ถึงจะอมพระพูดชี้แจงแก้ต่าง...ก็คงฟังไม่ขึ้นอยู่ดี •