วันแม่แห่งชาติเวียนมาอีกรอบ
ทั้งที่ทุกวันในรอบปีแม่เป็นแม่ไม่เคยหยุด
ทั้งภาครัฐภาคเอกชนต่างเลือกสรรแม่ตัวอย่าง
เทิดทูนยกย่องสดุดีให้เกียรติมอบรางวัลแม่ดีเด่น
แต่ละอย่างที่สรรพูดสรรบรรยายวีรกรรมของแม่
ล้วนพบได้ในแม่แต่ละคนแม้ไม่เข้าตากรรมการ
แม่บางคนเพียบพร้อมคุณสมบัติเกินที่คัดมาเสียอีก
จึงน่าจะสรรเสริญเยินยอมอบรางวัล “แม่ทุกคน” นั่นแหละ
และไม่ใช่ปีเดียวหากแต่ทุกปีจึงจะยุติธรรม
กระนั้นก็ดีถึงจะถูกเลือกเป็นแม่ดีเด่นแม่ตัวอย่าง
แม่คนนี้ก็คงเดินทางลำบากไม่ต้องพูดถึงก้าวขึ้นเวที
ฝ่าเท้าเป็นตาปลายังไม่ทันหายอาการอ่อน ๆ พาร์กินสันเข้าแทรก
ตามด้วยหมอนรองกระดูกสันหลังทับเส้นประสาท...
“ทั้งตัวจะเป็นแหล่งรวมโรคทุกอย่างแล้ว...” แม่พูดขบขัน
ทำให้เดินเหินแสนลำบากขยับตัวทีไรเจ็บทั้งร่าง
แต่ความเป็นแม่อีกทั้งหน้าที่ของแม่ยังคงต่อเนื่อง
แม้จะเงอะงะช้าไปทุกอย่างแต่ไม่เคยหยุดไม่เคยเว้น
เตรียมอาหารดูแลความสะอาดบ้านช่องรดน้ำต้นไม้ตัดหญ้าถางพง
“หยุดวันเดียวเป็นเรื่อง...ทั้งรกทั้งสกปรก...” แม่ยืนยันหนักแน่น

ที่จริงอาการปวดตาปลาที่ฝ่าเท้ากำลังหายวันหายคืน
จนเดินเหินแทบเป็นปกติแถมเดินออกกำลังเช้าเย็นได้สบาย
แต่คืนที่น้ำหลากเอ่อท่วมเข้าบ้านแบบตั้งตัวไม่ติด
ถึงยังไม่เข้าถึงพื้นห้องชั้นล่างแต่ก็ปิ่มบันใดขั้นสุดท้าย
แม่ไม่รีรอไม่คิดให้เสียเวลารีบขนของสำคัญขึ้นชั้นสอง
ลืมอาการปวดฝ่าเท้าลืมตาปลาลืมทุกอย่าง
ในเมื่อแม่เป็นคนเดียวที่เดินขึ้นลงบันใดได้ในขณะนั้น
ปลอดภัยเรื่องข้าวของแล้วยังต้องวิตกกังวลกับระดับน้ำ
ไม่กล้าหลับนอนแม้หนังตาหนักแทบเปิดตาไม่ขึ้น
“ข่าวว่าเค้าปล่อยน้ำจากเขื่อนอีก...” เธอเล่าย้อนเหตุการณ์
กระทั่งสว่างคาตาจึงเห็นบ้านเป็นเกาะในทะเลสาบใหม่
การติดต่อสื่อสารถูกตัดขาดมาตั้งแต่น้ำระลอกแรก
ความวิตกกังวลกับน้ำท่วมกลายเป็นวิตกจริต
ไหนจะอาหารไหนจะน้ำดื่มจำนวนจำกัดในตู้เย็น
ลำพังคนในบ้านก็ยังพออยู่ได้ประทังชีวิตไปก่อน
แต่นี่ยังมีหมาสามตัวนอนหนาวสั่นอยู่บนระเบียงแคบหน้าบ้าน
ไหนพี่น้องลูกหลานที่อยู่ใกล้อยู่ไกลไม่ได้ข่าวติดต่อไม่ได้
ใจก็ห่วงกลัวว่าทุกคนจะเป็นห่วงเป็นกังวล
จนลืมเจ็บฝ่าเท้าจนลืมเหนื่อยไปชั่วขณะ
พอน้ำลดงานก็เข้าทั้งเช็ดถูทั้งขัดพื้นทั้งตักขี้ดินทิ้ง
ตามด้วยการสำรวจความเสียหายเครื่องใช้ไม้สอย
ก้ม ๆ เงย ๆ จนปวดเอวปวดหลังแสบจมูกกับกลิ่นเน่าหลังน้ำผ่าน
ใครถามทุกข์ถามสุขก็รีบรับรองไม่มีปัญหาด้วยไม่อยากรบกวน
ลูกต่างจังหวัดโทรบอกจะมาเยี่ยมแม่ก็รีบบอกไม่ต้องห่วง
พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางก็เพิ่งรู้ตัวว่าเจ็บฝ่าเท้าอีกครั้ง
พาร์กินสันออกอาการแรงยามร่างกายเหน็ดเหนื่อยอ่อนแอ
พร้อมกิจวัตรประจำวันเช้าตรู่ไปจรดค่ำ...แม้จะช้าลง

จริง ๆ แล้วแม่น่าจะอยู่สุขสบายหลังจากลูกมีการมีงานทำ
เงินเกษียณจากการเป็นแม่พิมพ์ของชาติมีใช้ไม่เคยขาดมือ
แถมเงินเกษียณยศพันตรีของพ่อบ้านก็มีให้เก็บเป็นพกเป็นห่อ
แต่ความเป็นแม่ทำให้แม่สุขกายแต่ใจแม่ยังไม่นิ่งไม่ได้
เพราะแม่ใช้ความสุขความสบายของลูกเป็นเกณฑ์ความสุขแม่ •