ป็นการเริ่มต้นปีใหม่ที่ไม่เหมือนใคร
ธรรมดาคนมักให้ความสนใจแก่วันแรกของปีใหม่
อุตส่าห์ตื่นรอนับถอยหลังไปจนเคาะเที่ยงคืน
แล้วก็โห่ร้องต้อนรับวันใหม่ของปีใหม่ยินดีปรีดา
ต่อด้วยการกินการดื่มสังสรรค์เฮฮาจนง่วงหลับใหล
ไม่สนใจกับแสงเงินแสงทองตะวันปีใหม่ที่มาเยือน
บ้างกว่าจะสร่างกว่าจะตื่นก็วันใหม่ลับขอบฟ้าไปแล้ว
ถือว่าได้ทักทายปีใหม่แล้วเป็นเสร็จกิจ
บ้างถือว่าปีใหม่เริ่มเมื่อเริ่มเช้าวันใหม่
ตื่นแต่เช้ารับความใหม่พร้อมอธิษฐานพรใหม่ ๆ
ไปวัดทำบุญตักบาตรเสริมบารมีเสริมกุศลเผื่อไว้ทั้งปี
บ้างก็มองว่าแต่ละวันแต่ละปีเหมือนกันไม่มีอะไรพิเศษ
แค่เป็นโอกาสหยุดงานเที่ยวพักผ่อนเพิ่มกำไรชีวิต
จริง ๆ แล้วพอจบเทศกาลปีใหม่ก็เริ่มเข้าสู่ชีวิตปกติเหมือนก่อน
จะต่างก็แค่ตัวเลข พ.ศ. เลข ค.ศ.ที่เพิ่มมาต้องเขียนให้ถูก
ส่วนตัวเลขอายุไม่อยากจะสนใจยังไงอายุก็เป็นแค่ตัวเลขอยู่ดี
ยิ่งเดี๋ยวนี้วงการแพทย์ค้นพบวิธียืดอายุคนให้ยาวขึ้น
กระทั่งคำว่า “แก่ตาย” เกือบจะไม่ค่อยได้ยินได้พูดกันแล้ว
จนหลายคนกลัวว่าจะอยู่จนเบื่อด้วยซ้ำไป...
               
แต่การเริ่มต้นปีใหม่ที่มองไปถึงวันสุดท้ายปีไม่ค่อยได้ยินกัน
หลายคนยังคิดว่าเป็นการคิดการทำที่ไม่เป็นมงคลเอาเสียด้วยซ้ำ
ก็ยังไม่ทันจะอิ่มเอมกับวันปีใหม่ดันไปคิดถึงวันสุดท้ายแล้ว
แต่หากมองไปให้ถึงแก่นแห่งชีวิตก็ถือได้ว่ายิ่งกว่ามงคลเสียอีก
เพราะมงคลชีวิตแต่ละวันแต่ละเดือนอยู่ที่เป้าหมายที่ให้แก่ชีวิต
เป้าหมายจึงเป็นตัวคุมความนึกคิดการกระทำการทุ่มเทแต่ละอย่าง
ชีวิตที่มีเป้าหมายชีวิตที่ดำเนินไปตามเป้าหมายคือมงคลชีวิต
หากเป็นเป้าหมายสูงส่งสมศักดิ์ศรีสมคุณค่าแห่งการเป็นคน
อีกทั้งยังบันดาลให้ทุกชีวิตรอบข้างมีมงคลไปด้วย...

และนี่คือสิ่งที่พิธีกรรมฉลองปีใหม่ทางคริสต์บ่งบอกชี้นำ
เริ่มต้นปีใหม่ให้มองไกลไปถึงปลายทางชีวิต
ชีวิตจะสั้นจะยาวไม่ใช่สาระสำคัญหากมองให้ถึงแก่น
เพราะมนุษย์ถูกสร้างมาให้มีจุดเริ่มต้นแต่ไม่มีจุดสุดสิ้น
กายมีวันหมดสิ้นตามครรลองแห่งอนิจจังสังขาร
แต่ชีวิตยังคงดำรงต่อนิรันดรในรูปแบบต่างจากเดิม
รูปแบบใหม่ของชีวิตอมตะจะเป็นอย่างไรขึ้นอยู่ชิวิตแต่ละวัน
ข้อคำนึงแรกแห่งวันเริ่มต้นปีใหม่คือดำเนินชีวิตอย่างมีสติ
รู้ตัวรู้สำนึกว่าวันเดือนปีผ่านมาผ่านไปแต่ชีวิตดำรงต่อไป
หากชีวิตมีวันจบลงพร้อมวันเดือนปีจะดำเนินไปอย่างไรก็ได้
วันนี้อยู่พรุ่งนี้ตายจะจริงจังอะไรให้มากนัก
ใช้วันนี้ให้สุด ๆ อะไรมีได้มีอะไรทำได้ทำพรุ่งนี้ไม่แน่
ประสามีเริ่มต้นได้ก็มีจบได้ต้องทำใจต้องปลง
แต่หากชีวิตไม่จบพร้อมกับสังขารกาลเวลาวันเดือนปี
ความจริงจังในการดำเนินชีวิตแต่ละวันนั้นย่อมแตกต่างไป
ชีวิตวันนี้เดือนนี้ปีนี้ส่งต่อชีวิตภายหน้าอย่างต่อเนื่อง
ชีวิตแต่ละวันจึงเป็น “แล้ว” แต่ก็ “ยังไม่” เสมอ
วันนี้จบไป “แล้ว” แต่ชีวิต “ยังไม่” จบสิ้น
วันนี้ทุกอย่างสำเร็จลงด้วยดี “แล้ว” แต่ก็ “ยังไม่” สำเร็จหมด
วันนี้อุตส่าห์ทำดี “แล้ว” แต่ก็ “ยังไม่” ดีที่สุด
วันนี้รักสุดหัวใจ “แล้ว” แต่ก็ “ยังไม่” รักสุดชีวิต
วันนี้ทุ่มเทสุด ๆ “แล้ว” แต่ก็ “ยังไม่” ทุ่มเทสุดกายสุดใจ...
อย่างนี้ปีใหม่จึงเป็นโอกาสประเมินโอกาสกระชับเป้าหมาย
พร้อมความมุ่งมั่นจาก “แล้ว” สู่ “ยังไม่”...อย่างต่อเนื่อง •