ดูจะเป็นธรรมชาติลึกๆของมนุษย์
ที่ต้องการจะเป็นใหญ่ไปแทบทุกเรื่อง
พร้อมกับอยากให้ทุกคนทำตามใจ
พอได้ดังใจก็ให้รู้สึกฮึกเหิม “ข้าใหญ่”
นอกจากจะได้ทุกอย่างตามใจชอบแล้ว
ยังอยากให้คนยกย่องพินอบพิเทา
ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้
หากสามารถเป็นจ้าวชีวิตคนได้
ก็ถือว่าสุดยอดความเป็นคน...
เพื่อสนองตัณหาธรรมชาติลึกๆนี้
ก็พร้อมจะใช้ทุกอย่างที่อยู่ในตัวอยู่ในมือ
ตั้งแต่รูปร่างหน้าตากำลังวังชา
ไปจนถึงข้าวของเงินทองทรัพย์สิน
กระทั่งตำแหน่งหน้าที่การงานก็ไม่เว้น
หากยังไม่พอยังไม่ได้ดั่งใจ
ก็หันไปใช้ความรุนแรงใช้อาวุธบังคับข่มขู่...
แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะสามารถใช้เครื่องทุนแรงเหล่านี้ได้
หลายคนจึงต้องยอมต้องพินอบพิเทา
แม้ใจจะขบถจะแข็งข้อจะท้าทาย
ทำไงได้ตำแหน่งหน้าที่ต่ำกว่า
ทำไงได้ทรัพย์สินเงินทองไม่พอให้เทียบรุ่น
ทำไงได้วาสนาบารมีไม่ถึง
จำต้องเป็นรองเป็นเบี้ยโดยไม่เต็มใจ
ถึงกระนั้นความต้องการเป็นใหญ่ยังคาใจ
เลยหลายคนถูกกดถูกขี่จากที่ทำงาน
กลับมาบ้านหาทางชดเชยหาทางเอาคืน
มาลงกับลูกกับเมียกับคนใช้ไม่ไว้หน้า
ห้ามเถียงห้ามค้านห้ามแสดงความคิดเห็น
ไม่น้อยคนกลับบ้านไม่มีใครก็ให้ลง
ก็เที่ยวลงกับสัตว์กับสิ่งของเครื่องใช้
พร้อมกับความรู้สึกสะใจแกมเสียใจเสียดาย
“ถึงอย่างไรข้าก็ยังแน่...”
ส่วนที่ไม่กล้าลงกับคนกับสัตว์กับสิ่งของ
ก็เลือกเก็บกดความรู้สึกด้วยสุราเมรัย
ไม่เว้นแม้สิ่งเสพติดไอระเหยสารพัดรูปแบบ
อย่างน้อยก็ไม่ต้องรู้สึกขัดแย้งลึกๆภายใน....
กระทั่งมีโลกใบใหม่ให้เข้าไปยืนยันสิทธิพึงมีพึงได้
Virtual World หรือ “โลกแสร้งว่า”
ที่ทุกคนสามารถบันดาลสภาพแวดล้อมให้เหมือนจริง
แล้วเข้าไปอาศัยอยู่และสลับบทบาทได้ตามใจชอบ
ผ่านทาง avatars หรือที่เรียกกันว่า “อวตาร”
บันดาลให้เป็นเทพเป็นจ้าวมาอวตารในตัว
ยกระดับตนเองจาก “ผู้ถูกกดขี่” ให้เป็น “ผู้กดขี่”
ยกระดับฐานะจาก “บ่าว” ให้เป็น “นาย”
ยกระดับจาก “มนุษย์” ขึ้นเป็น “เทพ”
ยกระดับ “เบี้ยล่าง” มาเป็น “เบี้ยบน”
ยกระดับ “ปมด้อย” ให้เป็น “ปมเด่น”
ปราศจากคู่แข่งคู่ต่อสู้ไร้อุปสรรคไร้การขัดขวางใดๆ
ในโลกใบนี้ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด
เว้นอย่างเดียวคือความเป็นจริง
ทว่าคนพากันเข้าไปทุกครั้งที่มีโอกาส
อย่างน้อยให้ได้รู้สึกดีกับตนเองสักพัก
หนักเข้าก็เริ่มเชื่อเริ่มตระหนักใจเป็นจริงเป็นจัง
จนออกอาการ...ให้น่าเป็นห่วงเอามากๆ •