คนผ่านไปผ่านเห็นเขาจนชินตา
จะว่าเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของถนนแถบนั้นก็ไม่ผิดนัก
ใครที่รีบเร่งมีธุระปะปังต้องทำเห็นเขาก็เหมือนไม่เห็น
ใครที่พอมีเวลาผ่านไปมาไม่เห็นเขาก็เหมือนเห็น
เพราะเสียงร้องเรียกความสนใจผู้คนคือส่วนหนึ่งของอาชีพ
ถึงจะตาบอดสนิทแต่ปากมือไม้ไม่อยู่นิ่ง
ร้องขอความเมตตาความสงสารใครก็ได้ที่มีใจ
ได้ของกินได้เศษเงินเลี้ยงชีวิตไปวันๆไม่เป็นภาระใคร
ได้มากได้น้อยไม่เคยเรียกร้องขอแค่พอกินพออยู่
ตัวคนเดียวแค่อยู่รอดไปวันๆก็ถือว่าดีนักหนาแล้ว
ทำหน้าที่ดูแลรักษาตัวไปตามอัตภาพจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ
กระทั่งวันนั้นเขารู้ได้ถึงบางอย่างไม่เหมือนทุกวัน
เสียงฝีเท้าคล้ายคนกลุ่มใหญ่กำลังตรงมาทางที่เขานั่งอยู่
พร้อมกันนั้นเสียงผู้คนรอบตัวกำลังเร่งฝีเท้าไปทิศทางนั้น
เสียงพูดเสียงฝีเท้าดังขึ้นจนเขามั่นใจว่านี่คือโอกาส
“ขอโทษ...เกิดอะไรขึ้นพอจะบอกได้ไหม?...”
จากคำพูดคำจาเดิมๆที่เคยใช้ขอความเมตตามาเป็นการซักถาม
มือไม้ไขว่คว้ากลางอากาศเผื่อจะสัมผัสใครก็ได้ที่ผ่านมา
“พระเยซูชาวนาซาเร็ธกำลังเสด็จผ่านมา...”
ใครบางคนใจเมตตาบอกเอาบุญ
ชื่อนี้คุ้นเพราะเคยได้ยินได้ฟังคนพูดถึงพระอาจารย์ชื่อดัง
นอกจากสอนอย่างไม่เคยมีอาจารย์คนใดสอนมาก่อน
ยังสามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บผู้คนโดยไม่เลือกหน้า
เขาอาจไม่มีสิทธิ์ติดตามฟังคำพูดคำจาของพระอาจารย์
แต่ความพิการทางตาทำให้เขามีสิทธิ์ได้รับความสนใจแน่นอน
“ข้าแต่พระเยซู...โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย...”
เสียงที่เคยร้องขอความเมตตาใครก็ได้ดังขึ้นสองเท่า
เพราะคนที่ผ่านไปผ่านมาจะเมตตาหรือไม่ก็แล้วแต่
แต่เขามั่นใจว่าพระอาจารย์ต้องต่างกับทุกคน
ขอเพียงให้พระอาจารย์รู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นก็พอแล้ว
ทุกอย่างที่ดีๆก็จะตามมาแน่นอนเขาเชื่ออย่างนั้น
“พระโอรสกษัตริย์ดาวิดเจ้าข้า โปรดเมตตาข้าพเจ้าด้วย...”
เขาตะโกนดังขึ้นกว่าเดิมแม้จะคนรอบข้างจะดุให้เขาเงียบ
เพราะคนที่เขาขอความเมตตาเป็นถึงพระโอรสกษัตริย์ดาวิด
ยังไม่ทันจะสิ้นคำขบวนผู้คนที่กำลังจะผ่านเขาไปหยุดชะงัก
ทุกคนเงียบแม้แต่คนที่เคยดุเขาให้เงียบต่างปิดปากสนิท
“ไปตามเขามาซิ...” เสียงพระอาจารย์ชัดเจนแฝงไว้ซึ่งอำนาจ
ทันใดเขารู้สึกได้ว่ามีคนตรงมาทางเขาจับไม้จับมือพยุงให้ลุกขึ้น
“เร็วเข้า ลุกขึ้น พระอาจารย์เรียก...”
พอยืนได้เขารีบสลัดเสื้อคลุมโผไปหาพระอาจารย์
ก่อนนี้จะขยับตัวไปไหนต้องค่อยเป็นค่อยไปมือคลำแทนตา
แต่พอได้ยินเสียงพระอาจารย์เขาลืมได้แม้ความปลอดภัย
รู้ดีว่าไม่มีอะไรจะปลอดภัยไปกว่าการเข้าถึงตัวพระอาจารย์
ทันทีที่ความวุ่นวายเสียงแสดงความเป็นห่วงเงียบลง
“อยากจะให้ฉันช่วยอะไร...” เสียงพระอาจารย์ดังชัดถ้อยชัดคำ
ก่อนนี้ผู้ที่คนที่ผ่านไปมาได้แต่หยิบยื่นเงินยื่นของกินให้
แต่ไม่มีใครเคยถามว่าเขาต้องการอะไรจะให้ช่วยอะไร
ครั้งนี้เขามีโอกาสบอกความต้องการมีโอกาสเลือก
เขาจึงไม่ลังเลเสนอตัวเลือกที่ดีกว่าหมดในสองอย่างที่น่าขอ
เลือกมองเห็นมากกว่าเลือกเงินเลือกสิ่งของอย่างที่เคยได้รับ
เพราะมั่นใจว่าพระอาจารย์มักจะให้สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ
เมื่อมองเห็นเขาสามารถมีชีวิตเป็นปกติเฉกเช่นคนอื่น
เมื่อมองเห็นเขาสามารถทำมาหากินได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง
และนี่คือศักดิ์ศรีที่ทรงค่ายิ่งกว่าสิ่งของเงินทองเป็นไหนๆ
เขาไม่เพียงมองเห็นได้แต่ยังเลือกติดตามพระอาจารย์ไป
สายตาที่มองเห็นชี้นำใจให้เลือกในสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาเคยพลาด
เขาอยากจะตักตวงคุณค่าทุกอย่างจากพระอาจารย์
ชดเชยวันเวลาที่ผ่านมากับการได้แค่สิ่งของเงินทองไปวันๆ •