ที่เคยพูดกันว่า “ความดีจะมีชัยในที่สุด”
ดูจะตระหนักใจกันน้อยลงทุกวัน
กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้เห็นตำตาทุกระดับ
ดูท่าทางแล้วความชั่วดูจะกำลังมีชัยเวลานี้และในที่สุด
แล้วนั้นคนชั่วก็ฮึกเหิมขณะที่คนดีพากันท้อแท้
ที่ยึดมั่นจะเป็นคนดีอย่างเก่งก็พยายามดีแค่พอตัวดีเฉพาะตัว
พยุพยุงรักษาความดีที่มีให้อยู่รอดไปวัน ๆ
ต้องลำบากต้องเหน็ดเหนื่อยทานกระแสความชั่วเช้าถึงค่ำ
ก่อนนี้จะทำชั่วทำสิ่งเลวร้ายทีต้องลำบากยากเข็ญ
เพราะต้องออกแรงสวนทางกับกระแสความดีทุกระดับสังคม
แถมยังต้องได้รับการประณามตำหนิติเตียนจากรอบด้าน
ทั้งด้วยสายตาทั้งด้วยคำพูด “อย่างนี้เขาไม่ทำกันนะ...”
แล้วยังถูกมองเป็นตัวประหลาดเป็นแกะดำน่ารังเกียจ
แต่เดี๋ยวนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตร
คนดีคนซื่อสัตย์กลายเป็นตัวประหลาดถูกกระแนะกระแหน
ตามด้วยสั่นหัวปิดตาส่ายหน้าถอนหายใจก่อนจะพึมพำ
“ยังปกติหรือเปล่า” “ไม่น่าทำตัวโง่ๆ” “บ้าไปหรือเปล่า”
จากที่เคยมั่นใจ “ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว”
ยึดมั่นถือมั่นหมั่นท่องเป็นคาถาครองตนในร่องในรอย
ถึงทำดีแล้วยังไม่เห็นผลก็ยังมั่นใจต้องเห็นจนได้
ถึงทำชั่วแล้วยังไม่เห็นผลก็ยังหวั่นใจต้องโดนสักวันแน่นอน
กลายเป็น “ทำดีได้ดีมีที่ไหนทำชั่วได้ดีมีถมไป”
เป็นคนดีแล้วเป็นไง มีแต่ถูกรังแกมีแต่ถูกเอารัดเอาเปรียบ
ในขณะที่คนไม่ดีมีแต่ได้กับได้จนเกินพอ
เป็นคนซื่อสัตย์แล้วไง มีแต่แย่ลงอย่างมากก็ทรงกับทรุด
ในขณะที่คนทุจริตมีแต่ก้าวหน้าข้ามหัวสบายไปวันๆ
เป็นคนใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แล้วเป็นไงมีแต่หมดกับหมด
ในขณะที่คนเห็นแก่ตัวมีแต่เพิ่มพูนข้าวของเต็มบ้าน
เป็นคนธรรมะธรรมโมแล้วเป็นไงถูกกลั่นแกล้งตลอด
ในขณะที่คนไร้ศาสนาสามารถทำได้ทุกอย่างตามใจชอบ
เป็นคนยึดศีลธรรมเป็นหลักแล้วเป็นไงลำบากลำบนไม่รู้จบ
ในขณะที่คนไร้ศีลธรรมทำอะไรก็ได้หากไม่ถูกจับได้...

ในกระแสเช่นนี้หลายคนเริ่มสับสนอีกบางคนเริ่มถอดใจ
ทว่าอีกจำนวนมากยังคงยืนหยัดยืนยันหนักแน่น
ถึงอย่างไรความดีก็จะต้องมีชัยในที่สุดอยู่ดี
เพราะความดีคือแก่นแท้แห่งความเป็นมนุษย์
ยิ่งมั่นใจว่ามนุษย์มาจากพระเจ้ามีพระฉายาของพระองค์
ก็ยิ่งแน่ใจว่ามนุษย์มาจากความดีดำเนินชีวิตด้วยความดีเป็นหลัก
ในขณะที่ความชั่วความเลวร้ายเป็นแค่อุบัติเหตุ
ไม่มีวันมีชัยเหนือความดีไม่สามารถลบล้างความดีได้
อย่างมากก็ได้แค่บดบังความดีชั่วครั้งชั่วคราว
เหมือนมวลเมฆที่บดบังดวงอาทิตย์ทำให้แสงลดประกายฟ้าหม่น
แต่ดวงอาทิตย์ยังคงเจิดจ้าทรงพลังร้อนแรงมากด้วยพลวัต
ความพยายามทำลายความดีในคนจึงเป็นการทำลายตัวตนนั่นเอง
เพราะนั่นคือสิ่งที่เดียวที่คนต่างกับสัตว์สิ่งสร้างทั้งหลาย
แต่ละครั้งที่ทำชั่วก็ทำให้ความต่างหมดไปไม่มากก็น้อย
เป็นการลดตนลงมาในระดับสัตว์และสิ่งสร้างทั้งหลาย
ทว่าต่ำยิ่งกว่าเพราะสัตว์และสิ่งสร้างดำเนินตามธรรมชาติกำหนด
ในขณะที่มนุษย์ขัดขืนแก่นแห่งธรรมชาติเอาแต่ทำในสิ่งตรงข้าม
ความดีจึงมีชัยในที่สุดในขณะที่มนุษย์ต่างหากที่พ่ายแพ้ตนเอง
เพราะความดียิ่งใหญ่เลยมนุษย์ไป...เทียบเท่าพระเจ้านั่นแหละ •