home   [ กลับไป บทที่ 19 ] [ กลับหน้ารวม ]

 

20
ทรงมาเพื่อตามหาผู้ที่เสียไป


       มีแต่นักบุญลูกาที่บันทึกอุปมา 7 เรื่องที่เราจะเห็นในบทนี้  ในจำนวนนี้ อุปมา 5 เรื่องพูดถึงท่าทีของพระเจ้าต่อคนบาป เป็นท่าทีที่พระเจ้าทรงมีต่อประชากรที่อ้อนวอน “ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงเมตตาลูกด้วยพระทัยดีของพระองค์ (สดด 50)

       “พระเมตตา” เป็นความรู้สึกสงสารอย่างเป็นรูปธรรมและต่อเนื่องที่พระเจ้าทรงมีต่อมนุษย์ที่ไร้ความสุข  พระเยซูเจ้าทรงเผยว่า พระเจ้าที่พระองค์กล่าวถึงไม่ใช่พระเจ้าในมุมมองของฟาริสีและตามแง่กฎหมาย  แต่เป็นพระเจ้าแห่งดวงใจ ทรงสงสารและเป็นห่วงลูกแต่ละคน ของพระองค์ เพราะเหตุนี้ พระเจ้าทรงตามหามนุษย์ ไม่ใช่เพื่อพิพากษา ตำหนิ หรือลงโทษเขา แต่เพื่อร่วมยินดี ให้อภัยและทำให้มนุษย์แต่ละคนมีชีวิต

       เรื่องเล่าเกี่ยวกับลูกแกะที่หลงทางและเหรียญที่หายไป ซึ่งเป็นเหรียญกรีกและมีค่าเท่ากับค่าจ้างหนึ่งวัน บ่งบอกถึงความประสงค์ยิ่งใหญ่ของพระเจ้าที่จะตามหามนุษย์ที่ขบถและหลงทาง เพื่อจะให้โอกาสและให้เขามั่นใจ อีกทั้งร่วมยินดีกับเขาและเพื่อนๆของเขา เพราะ “ในสวรรค์มีความชื่นชมยินดีเพราะคนบาปคนหนึ่งกลับใจมากกว่าเพราะผู้ชอบธรรมเก้าสิบเก้าคน” 

       คำอุปมาที่สามคือลูกล้างผลาญ นอกจากจะเผยให้เห็นดวงใจของพ่อผู้ใจดีแล้ว ยังชี้ให้เห็นว่าพระเยซูเจ้าไม่ทรงเห็นด้วยกับคำตัดสินและทัศนคติของธรรมจารย์และฟาริสี ที่พากันวิพากษ์วิจารณ์ท่าทีอันเมตตาของพระองค์ที่ทรงมีต่อคนบาป  ในเวลาเดียวกันก็มีความหมายมากกว่านั้น กล่าวคือ บุตรคนโตที่ตำหนิความเมตตาของบิดา สะท้อนถึงท่าทีของลูกของพระเจ้าที่อิจฉาเพราะคนอื่นได้รับพระเมตตาของพระบิดาและชอบทำตัวเป็นคนตัดสินน้องๆที่กลับมาหาพระบิดา

       พระเยซูเจ้าทรงเล่าอุปมาโดยคำนึงถึงแง่ของวรรณกรรม แต่เนื้อหาน่าประทับใจ สมควรจะอ่านและรำพึงบ่อยๆ ทำไมบิดาจึงรับลูกล้างผลาญกลับเข้าบ้าน? เพราะ “เขาเป็นลูกของพ่อ...เป็นน้องของเธอ”

       นอกนั้น ยังมีอุปมาเรื่องเศรษฐีที่เห็นแก่ตัวที่ไม่มีความเมตตาสงสารลาซารัส และเมื่อเศรษฐีร้องขอความเมตตาจากนรกว่า “ท่านบิดา เมตตาลูกด้วย”  ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเวลาแห่งความเมตตาสำหรับเขาจบสิ้นแล้วและเริ่มต้นเวลาแห่งความยุติธรรม เป็นการบอกให้เราสำนึกว่าเราต้องรายงานการบริหารชีวิตเราเช่นกัน

       พระบิดาเจ้าทรงเมตตาต่อเราในเวลาที่เรายังมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อตายไปแล้ว เราไม่สามารถได้รับการอภัยและอาจจะต้องเจอกับสถานการณ์เดียวกันกับชายและหญิงในวันที่น้ำท่วมโลกและที่เกิดกับพลเมืองของเมืองโสโดม เราจะพินาศทุกคน

       เราจึงต้องทำตัวเป็นผู้จัดการ “ฉลาดแกมโกง” ในอุปมาเรื่องที่สี่และคิดถึงอนาคตของเราเมื่อความตายมาถึง ทำเหมือนคนโรคเรื้อนสิบคนที่วอนขอความเมตตา หรือทำเหมือนคนเก็บภาษาในอุปมาเรื่องสุดท้ายที่ก้มหน้ายอมรับความผิดและสวดว่า “ข้าแต่พระบิดา โปรดทรงเมตตาลูกที่เป็นคนบาป” เราต้องสวดเสมอโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

       เราจะรู้สึกในความรักเมตตาของพระเจ้า พระองค์จะทรงสวมกอดเรา และเริ่มต้นใหม่กับเรา •


-TOP-