ภาพที่เธอยืนเผชิญหน้ากับรถเกรดของทหาร
          คือภาพสุดท้ายของเธอ  
          ตัวเธอดูเล็กถนัด  เมื่อเทียบกับรถเกรดคันมหึมา
          แต่ใจเธอแข็งแกร่ง  เด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น
          เพียงเพื่อไม่ให้ที่อยู่อาศัยของชาวบ้านต้องถูกไถเรียบไปกับตา
          บ้านที่ทุ่มแรงกาย  แรงใจสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง
          บ้านที่เป็นแหล่งรวมรักพ่อแม่พี่น้อง 
          แล้วจู่ๆ ต้องตกเป็นเป้าหมาย
          ของการแก้แค้น พยาบาท
          เพราะสิ่งที่คนอื่นทำกันไว้
          จริง ๆ แล้ว  บ้านที่เธอยืนขวางกับรถเกรดทหารนั้นไม่ใช่ของเธอ
          แม้แต่ผู้อาศัยในนั้น ก็หาใช่ญาติเธอ หรือคนที่เธอรู้จักไม่
          กระทั่งผืนแผ่นดินที่เธอยืนอยู่  ก็ไม่ใช่ปิตุภูมิของเธอ
          แต่เธอคงทนไม่ได้ที่ต้องเห็นการกระทำอันไร้มนุษยธรรม
          ซึ่งฝ่ายที่ได้เปรียบเชิงอาวุธ  กำลังทำต่อคนไร้ทุกอย่าง
          ยกเว้นแต่บ้านบนดินผืนน้อยที่อาศัยอยู่

          เธอตอบเสียงเรียกร้องแห่งใจ เดินทางมาเพื่อมนุษยธรรม
          ทิ้งพ่อแม่พี่น้อง และประเทศที่รุ่งเรืองพัฒนาของเธอไว้เบื้องหลัง
          ไม่คำนึงแม้วัย 23 ปีที่สดใส กำลังยิ้มรับอนาคต
          ร่วมทอฝันกับชายที่เธอรัก  วางแผนชีวิตที่ตั้งใจจะใช้ร่วมกัน
          แม้เธอกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์จะพยายามทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางการทำลายบ้านเรือน
          แต่ก็ไม่สามรถทำให้นโยบายแห่งการล้างแค้นหยุดชะงักได้เลย

          แล้วินาทีนั้น เธอก็ตัดสินใจยืนขวางทางรถเกรดคันใหญ่
          เสื้อสีทอแสงที่เธอใส่ และมือไม้ที่เธอโบกไปมา
          น่าจะชี้บอกให้ทหารผู้ขับรถรู้ถึงการที่เธอยืนอยู่ที่นั่น
          แต่รถก็เคลื่อนมาข้างหน้า...อย่างบ้าบิ่น
          พร้อมแผดเสียงดังสนั่น สะท้อนความรุนแรงในขณะนั้น
          เธอนั่งลงบนพื้น บอกเป็นนัยให้รู้ว่าเธอยืนยันปักหลัก
          รถเกรดเคลื่อนทับตัวเธอคลุกกับสิ่งปรักหักพัง
          แล้วถอยกลับมาทับอีกครั้ง  ก่อนจะเคลื่อนผ่านบนร่างเธอไป

          ความตายของเธออาจจะเป็นข่าวเล็กๆ ในขณะที่ข่าวสงครามกำลังโหมแรง
          แต่วีรกรรมที่เธอสร้างไว้...ยากจะเลือนรางไปได้ง่ายๆ
          วีรกรรมแห่งอารยธรรม  ในบริบทแห่งความป่าเถื่อน
          วีรกรรมแห่งความรัก  ในบรรยากาศแห่งความเกลียดชัง
          วีรกรรมแห่งความเป็นพี่น้องร่วมโลก  ในสถานการณ์แห่งความแตกแยก
          วีรกรรมแห่งความเสียสละ ในสังคมแห่งความเห็นแก่ตัวธุระไม่ใช่

          วีรกรรมแห่งมนุษย์ธรรม  ในยุคแห่งการใช้กฎสันดานดิบเพื่อสะสางปัญหา
          และการทำลายที่อยู่อาศัยของชาวบ้านครั้งต่อไป
          คงต้องมีการพูดถึงสิ่งที่เธอได้ทำไว้
          แม้บางคนจะบอกว่าเธอไม่น่าจะเอาชีวิตมาทิ้ง
          เธออยู่บ้านของเธอก็สบายอยู่แล้ว
          เธอไม่น่าจะไปยุ่งเรื่องคนอื่น
          เธอน่าจะใช้ชีวิตวัยสาวให้สนุกสนาน
          เธอน่าจะสนใจในสิ่งที่คนวัยเธอเขาหมกมุ่นกัน
          ทว่าใจเธอคงไม่เป็นสุข
          เมื่อเห็นเพื่อนร่วมโลกต้องทุกข์ยาก เพราะการกระทำของมนุษย์ด้วยกัน
          เมื่อเห็นคนแข็งแรง  รังแกคนอ่อนแอ
          เมื่อเห็นคนมีอำนาจ  ข่มเหงคนไม่มีทางสู้
          เมื่อเห็นคนติดอาวุธ  เข่นฆ่าคนไม่รู้เรื่องรู้ราว
          อย่างน้อย  เธอได้ใช้ชีวิตคุ้มค่าเพื่อเธอเพื่อคนอื่น...ตามอุดมการณ์
          ต่างกับหลายคนในวัยเธอ  ที่ใช้ชีวิตเพียงเพื่อหาความสุขเข้าตัวอย่างเดียว
          หรือปล่อยให้อบายมุข  และสิ่งเสพติดผลาญชีวิตไปอย่างไร้ค่า.

 



-TOP-