ครอบครัว
.................................................

 

ห้องอาหารโรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ ปาร์คดูเล็กลงไปถนัด
เมื่อผู้คนหอบหิ้วถุงของขวัญ ใส่หมวกซานตาคลอส
ทยอยกันเข้ามาเป็นครอบครัวเล็ก ครอบครัวใหญ่
เสียงทักทายสนิทสนมดังกลบเสียงเพลงคริสตมาสในบรรยากาศ
ถึงอย่างไรเสียงหัวเราะ เสียงทักทาย ย่อมน่าฟังกว่าอยู่แล้ว
สำหรับผู้มีความผูกพันกันทางญาติผู้ใหญ่ มิตรสหาย
แม้อาหารหวานคาวหลากหลายชนิดดูน่ากินน่าลิ้มลองวางเรียงรายอยู่
แต่คนที่มาก็ยังใจจดใจจ่อกับการทักทายส่งความสุขกันเสียงขรม
เหมือนตั้งใจมาพบปะทักทายถามทุกข์สุขกันเสียมากกว่า

“เจ็ดปีแล้วที่ครอบครัวเราไม่ได้มาพบปะกันแบบนี้”
เจ้าภาพกล่าวเปิดงานท้าวความสั้นๆ
“ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมามีเด็กเกิดมาเป็นสมาชิกใหม่
ที่เคยเป็นเด็กก็โตเป็นหนุ่มเป็นสาว
ที่เคยเป็นหนุ่มสาวก็เริ่มมีแววอาวุโส
เห็นแล้วเกือบจะจำกันไม่ได้
ไม่ไล่ญาติไล่วงศ์ตระกูลก็คงไม่รู้จัก
เผลอๆ พบเห็นตามทางอาจจะไม่รู้ว่าเป็นญาติกันด้วยซ้ำ
จึงได้ตัดสินใจจัดงานขึ้นใหม่ปีนี้...”

ยังไม่ทันสิ้นคำ
เด็กเล็กเด็กใหญ่ต่างถือกระดาษดินสอปากกาวิ่งกันทั่วห้อง
ไล่เก็บข้อมูลใครก็ตามที่ยังไม่รู้จัก ที่ไม่คุ้นหน้า
ซักถามเพื่อเก็บรายละเอียดถี่ยิบ
ชื่อเสียเรียงนาม อายุอานาม ของชอบของโปรด
เครื่องดนตรีที่ถนัด ประเภทเพลงที่ชอบ สีที่ชื่นชม
ไม่เว้นแม้แต่แขกผู้ใหญ่ที่รับเชิญมาในงาน
เหมือนอยากจะโยงเข้าเป็นญาติให้ได้
ไหนๆ ก็มาร่วมงานแล้ว...

แขกโรงแรมที่กำลังชั่งใจกับรสชาติอาหารหลากหลาย
อดไม่ได้ที่ชายตามองกิจกรรมที่ดูจะนอกบริบท ณ ที่แห่งนั้น
บางคนถึงกับร่วมหัวเราะสนุกไปด้วย
ก่อนที่จะกลับไปนั่งโต๊ะใกล้เคียง
เอร็ดอร่อยกับรสชาติอาหารไทยฝรั่งญี่ปุ่นจีน
ประสาสามีภรรยา ประสาพ่อแม่ลูก ประสาคนรู้จัก
โดยไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อย
ว่าที่กำลังสนุกสนานกันอยู่ข้างๆ นั้น
เป็นคนในครอบครัวเดียวกันทั้งสิ้น...

ในกระแสสังคมที่เน้นครอบครัวเล็ก
มีพ่อ มีแม่ มีลูก...คนสองคน
สถาบันครอบครัวดูจะเปราะบางขึ้นทุกวัน
ที่คิดว่าครอบครัวเล็กจะคล่องตัวกว่า เหนียวแน่นกว่า ดูแลง่ายกว่า
คงต้องเปลี่ยนมาคิดดูใหม่
ไม้ตอนปลูกลงดินขึ้นง่าย โตเร็ว ออกดอกออกผลงาม...ก็จริง
แต่ความแข็งแกร่งคงทนยืนต้นคงสู้ไม้ที่ปลูกด้วยเมล็ดไม่ได้
เพราะรากฝอยรากแก้วชอนไปได้กว้างไกล
ความหนักแน่นยืนนานแข็งแรงจึงต่างกันโดยสิ้นเชิง
จึงไม่แปลกเมื่อพูดถึงต้นตระกูลวงศาคณาญาติ
ต้องใช้ต้นไม้เป็นแผนผัง...

โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินไปที่จะอยู่ตัวคนเดียว
ไหนจะโดดเดี่ยวหงอยเหงา ไหนจะอันตรายร้อยแปด
โลกใบนี้เวิ้งว้างเกินไปที่จะอยู่เป็นครอบครัวเดี่ยว
ไหนจะว้าเหว่ ไหนจะขาดที่มาที่ไป ไหนจะไร้ที่พึ่งพา
หากไม่หมั่นฉลองรวมญาติให้มากกว่านี้
เด็กที่เกิดมาคงต้องเหงาและขาดความอบอุ่นกันอีกมาก •