ว่ากันว่าผู้หญิงคือสิ่งสร้างที่สวยงามที่สุดในโลก
มีทั้งความงดงาม ความอ่อนช้อย
ความนุ่มนวล ความอ่อนหวาน...
อีกทั้งจิตใจที่กว้างใหญ่และล้ำลึก ยากจะหยั่งถึง
หากดอกไม้นานาพันธ์คือความงามที่ตกแต่งโลกให้ใสสด
ผู้หญิงคือไม้ดอกประดับมนุษยชาติให้สดชื่น งดงาม สูงส่ง
จะว่าไปแล้ว เธอคือผู้ให้ชีวิตแก่โลก อย่างไม่สิ้นสุด
เพราะนั่นคือธรรมชาติของเธอ... เกิดมาเพื่อให้
ในขณะที่ชายคิดว่าตนคือผู้ปกครองโลก
เพราะแข็งแรงกว่า กล้าหาญกว่า ฉลาดกว่า ว่องไวกว่า
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
เป็นหญิงต่างหากที่ปกครองจักรวาล
เพราะเธอคือผู้ปกครองผู้ชาย ตัวจริง
เธอฉลาด ยามต้องเข้าใจผู้ชาย
เพราะเธอไม่ใช้แค่สมอง  แต่ใช้หัวใจมอง
ถึงอย่างไร เธอก็เข้าใจและยอมรับได้หมด
แต่ยามที่ต้องชื่นชม ยกย่อง ให้เกียรติผู้ชาย
เธอพร้อมจะทำเหมือนโง่ ไม่รู้ ไม่เห็น
มองอะไรในเขาก็ดีไปหมด...
ควรค่าแก่ความรักของเธอเสมอ
เพราะเธอเหตุผลด้วยใจ มากกว่าด้วยตรรกวิทยา...


ว่ากันอีกว่าสิ่งเดียวที่สวยกว่าผู้หญิงคือ แม่
เพราะแม่คือสุดยอดของความเป็นหญิง
เป็นผู้ให้กำเนิดของทุกสิ่งที่ดีและงดงามในชายและหญิง
จึงไม่แปลกที่ภาษิตสเปญพูดถึงแม่ไว้อย่างเลอเลิศ
“เมื่อพระเจ้าทรงเห็นว่าบทบาทของพระองค์นั้นใหญ่หลวง พระองค์จึงได้ทรงสร้างแม่ขึ้นมา” 
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงแล้ว...บทบาทของแม่นั้นช่างสูงส่ง
แม่ร่วมมือกับพระเจ้าในการให้กำเนิดชีวิตใหม่
ความรักของแม่พบความเต็มเปี่ยม
เมื่อกลายเป็นเลือดเนื้อในตัวลูก
แม่สานต่องานของพระเจ้าในการเอาใจใส่ 
เลี้ยงดู อบรม...

ให้แต่ละชีวิตเติบโตพัฒนาไปสู่ความเต็มเปี่ยม
ทั้งด้านร่างกาย ทั้งด้านจิตใจ...อย่างครบวงจร
แม่คือการประทับอยู่ของพระเจ้าเคียงข้างลูก
เป็นทั้งหรรษทานและพระพรอย่างต่อเนื่อง
แม่คือความรักของพระเจ้าที่ลูกสัมผัส จับต้องได้
บันดาลให้เกิดความอบอุ่นและกำลังใจ
แม่คือศีลศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าสำหรับลูก
ตัวกลางเชื่อมโยงลูกกับพระเจ้า

 

 

 

ในความเชื่อและความศรัทธา
สะท้อนความรัก ความเมตตา การอภัย
และข่าวดีของพระเจ้าให้ลูก
ตั้งแต่ที่ลูกปฏิสนธิในครรภ์แม่แล้วนั่นแหละ
แม่จึงสิ่งยิ่งใหญ่ สูงส่งในศักดิ์ศรี
แม้กระทั่งพระเจ้าก็ยังทรงมีแม่แม่จึงเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับลูก
กระทั่งว่า ไม่มีใครโตเกินไปจนไม่ต้องการแม่
และถึงแม้วันหนึ่งกายแม่จะไม่อยู่เคียงข้างลูกอีกต่อไป
แต่แม่ก็ยังคงอยู่แนบชิด ไม่ได้ห่างไกลไปไหน
เพราะทุกอย่างในตัวลูกคือส่วนหนึ่งของชีวิตแม่นั่นเอง
แม้ “วันแม่” จะมีแค่วันเดียวในรอบปี
แต่แม่เป็นแม่ของลูกทั้งปี...ทุกเวลา
ทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี...ทั้งชีวิต

แม้จะมีการพูดถึงแม่ปีละครั้ง
แต่ทุกลมหายใจเข้าออกของแม่พูดถึงแต่ลูกไม่ได้ขาด
ช่างเถอะ พูดถึงแม่บ้างก็ดี
อย่างน้อยก็เป็นการเตือน การตอกย้ำศักดิ์ศรีแม่
ที่ผู้หญิงหลายคนทุกวันนี้กำลังจะมองข้ามไป
เพราะคิดจะเป็นแค่ผู้หญิงอย่างเดียว... เท่านั้นจริงๆ
อย่างน้อยก็เป็นการย้ำบอกลูกๆ
ให้สำนึกในพระคุณแม่

รู้แก่ใจว่าตนมีที่มาที่ไป
ทำอะไรจะได้รู้จักเกรงใจแม่
ทำตัวอย่างไรให้รู้จักเสียดายความรักของแม่
ทำให้แม่มีความสุข รู้สึกภาคภูมิใจ...ลูกสุดที่รักของแม่ •

 



-TOP-