“จนกระทั่งวันนั้น...”
เพื่อนพูดต่อขณะใช้ช้อนคนบะหมี่ใหม่เข้ากับบะหมี่เก่าที่เหลืออยู่
พร้อมกับถือโอกาสเติมเครื่องเคียงที่เด็กยกผ่านมา
“ใช่ วันนั้น...จำได้แม่นยำ
เป็นวันที่ชีวิตผมพลิกผันอย่างไม่น่าเชื่อ
จากหลังตีนเป็นหน้ามือ... ว่างั้นเถอะ”

เพื่อนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มเชิงสงสัยของผม
“ไม่ได้พูดผิด...ตั้งใจพูดเลยนะ
ที่พูดกันว่าจากหน้ามือเป็นหลังมือนั่นน่ะ มันน้อยไป
เลยตั้งใจพูดให้เห็นภาพได้ชัดเจน ตามความเป็นจริง...”

เพื่อนรีบชี้แจง น้ำเสียงคนถูกขัดจังหวะ
“มีคนมาชวนให้ไปเข้าเงียบ
คิดดูเถอะ ชวนใครไปเข้าเงียบไม่ชวน...
ไม่รู้ว่าเพราะหวังดี ทนไม่ได้ที่เห็นชีวิตเราตกต่ำขนาดนั้น
หรือเพราะต้องการจำนวนคนไปร่วม...
แต่มาคิดอีก น่าจะเป็นแผนการของพระเจ้ามากกว่า
วันแรกที่ไป ก็ได้แต่คิดว่าดีเหมือนกัน ได้เปลี่ยนบรรยากาศ
ไหนจะสงบเงียบ ไหนจะธรรมชาติ  ป่า เขา
แต่แล้ววันนั้น  คุณพ่อเทศน์เรื่องนรก
พร้อมกับให้ดูภาพวาด... เปลวไฟ ปีศาจ วิญญาณติดอยู่ขุมไฟ...
ซึ่งจะว่าไป ก็เคยเห็นภาพนี้ตอนเป็นเด็กเรียนคำสอน
แต่ตอนนั้นแปลกมาก ภาพดูเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา อธิบายไม่ถูก...”

เพื่อนหยุดพูด ควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อ
เดาไม่ถูกว่าเป็นเพราะบะหมี่ที่เผ็ดร้อน
หรือเพราะอารมณ์กำลังพาไป
“วันนั้นทั้งวัน...” เพื่อนรีบพูดต่อ
"ภาพนรกที่เห็นติดตาติดใจ
จิตใจสับสนด้วยความรู้สึกร้อยแปด...กลัว สะอิดสะเอียน กังวล...
จนธรรมชาติรอบข้างชวนให้หดหู่พิกล
ทานข้าวไม่อร่อย
ไม่มีอารมณ์จะพูดจะคุยกับใคร
กระทั่งเย็นวันนั้น ตอนร่วมมิสซา
พอฟังพระสงฆ์อ่านพระวรสารเรื่องลูกล้างผลาญ...
เท่านั้นแหละ
จิตใจมันตื้นตันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
แล้วน้ำตาก็เริ่มพรั่งพรู จนตัวสั่นเทิ้มเพราะแรงสะอื้น
บังคับตัวไม่ได้เลย  ทำอย่างไรก็แล้ว
พูดไปก็คงไม่เชื่อ
ผ้าเช็ดหน้าเปียกชุ่มไปทั้งผืนภายในเวลาอันรวดเร็ว
เพื่อนที่ยืนข้างๆ ส่งผืนใหม่มาให้...เปียกชุ่มอีกเหมือนกัน
แล้วเพื่อนคนถัด คนถัดไป คนถัดไป...
เจ็ดคน เจ็ดผืน น้ำตาก็ยังไม่ยอมหยุด
ภาพนรก ภาพบิดาต้อนรับลูกล้างผลาญ ให้ความรัก ให้อภัย
ภาพชีวิตที่เหลวแหลก ภาพชะตากรรมในชีวิตหน้าที่ต้องเจอ
แต่แล้วความรัก ความพากเพียร การรอคอย การให้อภัยของพระบิดา...
ทุกอย่างประดังเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด
ทำอะไรไม่ถูก แม้กระทั่งจะพยายามกลั้นน้ำตา...น้ำตาลูกผู้ชายอกสามศอก
ได้แต่ปล่อยให้มันไหล ชะล้างความเลวร้ายให้หมดสิ้น...”

บะหมี่ในชามเย็นไปนานแล้ว
ต่างกับใจของเพื่อนที่คงร้อนรนขึ้นทุกวัน นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา
“เลยตั้งใจว่า จะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อขอบคุณความรักของพระเจ้า...”
น้ำเสียงเพื่อนหนักแน่นตอนสรุป
แต่สิ่งที่เพื่อนกำลังทำอยู่ทุกเย็น หลังเลิกงาน
ยืนยันและชี้บอกได้มากกว่า “ความตั้งใจ” เป็นไหนๆ •

 



-TOP-