เรารักเด็ก พระเจ้าตรัส
เราอยากให้พวกเธอเป็นเหมือนเด็กๆ
เราไม่รักคนแก่ พระเจ้าตรัส
นอกจากว่าพวกเขาจะมีใจเหมือนเด็กๆ
เราอยากให้มีเฉพาะเด็กๆ เท่านั้นในพระอาณาจักร
เด็กพิการ เด็กหลังโก่ง เด็กใบหน้าเหี่ยวย่น
เด็กหนวดขาว พูดง่ายๆ
เด็กๆ ทุกชนิดที่เธออาจจะคิดได้
ขอเพียงแต่ให้เป็นเด็กเท่านั้น
เปล่าประโยชน์ที่จะมาถกเถียง
มันเป็นของตายอยู่แล้ว
ในอาณาจักรของเราไม่มีที่สำหรับคนอื่น

เรารักเด็กเล็กๆ พระเจ้าตรัส
เพราะว่าพระฉายาของเราในพวกเขา ยังไม่ขุ่นหมอง
พวกเด็กเล็กๆ ยังไม่ได้ทำลายพระฉายาของเรา
ยังไม่ได้ขีดฆ่า หรือลบให้จืดจางไป
และเช่นนี้
ทุกครั้งที่เราก้มลงไปมองดูพวกเขา
เราพบตัวเราในตัวพวกเขา

เรารักเด็กๆ
เพราะพวกเขากำลังเติบโต
เพราะพวกเขากำลังสร้างตนเอง ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาทีละเล็กละน้อย
พวกเขากำลังเดินบนเส้นทางไปสู่ความครบครัน
แต่จากคนใหญ่ๆ ส่วนมากแล้ว พระเจ้าตรัส
หาอะไรดีๆ ออกมาได้ยาก
พวกเขาเติบโตไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
เลิกสร้างตนเองให้ค่อยทีค่อยเป็นรูปเป็นร่างที่สมบูรณ์ต่อไปแล้ว
พวกเขาหยุดหมดทุกสิ่งทุกอย่าง

พวกคนใหญ่นั้นแย่ พระเจ้าตรัส
พวกเขาชื่อว่าบรรลุถึงความครบครันทุกอย่างแล้ว
เรารักเด็กๆ พระเจ้าตรัส
เพราะพวกเขากำลังดิ้นรนต่อสู้อยู่ทุกวี่ทุกวัน
เพราะพวกเขายังทำบาป
พวกเธออย่าพึ่งเข้าใจเราผิดๆ พระเจ้าตรัส
ว่าเรารักเด็กๆ เพราะเด็กๆ ทำบาป
และพูดยอมรับว่าได้ทำ
และพยายามที่จะไม่ทำมันอีก
ส่วนพวกใหญ่ๆ รึ พระเจ้าตรัส
เราไม่รัก
เพราะพวกเขาคิดเหมาเอาว่า
พวกเขาไม่เคยทำผิดให้ใคร
ไม่มีอะไรจะต้องตำหนิติเตียนตนเอง
เราเองก็ไม่รู้จะอภัยอะไรให้พวกเขา
เพราะพวกเขาคิดว่าไม่ได้ทำอะไรผิด
ยังไม่ต้องการการอภัยจากเรา
มันน่าเวทนาเหลือเกิน พระเจ้าตรัส
เพราะว่ามันไม่จริงอย่างที่พวกเขาคิด

แต่เหนือสิ่งอื่นใด พระเจ้าตรัส
เรารักเด็กเพราะสายตาซื่อๆ ของพวเกขา
สายตาที่มองทะลุเข้าไปดูอายุของพวกเขาได้
ฉะนั้นในพระอาณาจักรของเรา
มีแต่สายตาของเด็กๆ อายุ 4-5 ขวบ
เพราะเรารู้ดีว่า
ไม่มีอะไรจะสวยงามไปกว่า
สายตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเด็กๆ
ไม่ต้องแปลกใจ พระเจ้าตรัส
ที่เราชอบสถิตอยู่ในพวกเขา
และชะโงกหน้าของเราออกมาทางหน้าต่างวิญญาณของพวกเขา
เมื่อใดก็ตาม

ที่พวกเธออยู่ต่อหน้าใบหน้าที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา
ให้รู้ไว้ว่า เป็นเราเองที่กำลังยิ้มออกมา
ทางใบหน้าและสายตาเหล่านั้น
แต่ตรงกันข้าม พระเจ้าตรัส
เราไม่เคยเห็นสิ่งใดที่น่าเศร้า
ไปกว่าดวงตาที่เศร้าหมอง
ไร้ความบริสุทธิ์สดใส
หน้าต่างนั้นเปิดอ้าก็จริงแต่บ้านนั้นร้างเปล่า
มีดวงตาดำๆ สองดวงก็จริง
แต่ไร้ซึ่งแสงสว่าง
มีดวงตาสองดวงอยู่ที่นั้น
แต่หามีแววไม่
ส่วนเราก็ต้องยืนเศร้าอยู่ที่ประตู
ทนร้อนทนหนาวอยู่ข้างนอก
รอก็แล้ว เคาะก็แล้ว
อยากจะรีบเข้าไป
แต่นั่นแหละ เขาเลือกอยู่ต่อไปตามลำพัง
ค่อยเฉาไปทีละน้อย
ค่อยแก่ลงไปทุกที
น่าสงสารเหลือเกิน คนแก่ชนิดนี้
พระเจ้าตรัส

อัลเลลูยา อัลเลลูยา
พระเจ้าตรัส
จงเปิดประตูดวงใจออกมา
พวกเธอทั้งเล็กและใหญ่
และพระเจ้าของพวกเธอ
จะมาปลุกเด็กน้อยในตัวของพวกเธอ
ให้กลับคืนชีพขึ้นมาใหม่
เร็วเข้าเถิด
ถึงเวลาแล้วที่เราจะปั้นแต่งพวกเธอ
ให้มีใบหน้าของเด็ก สายตาที่แจ่มใส
และบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเสียใหม่
เพราะว่าเรารักเด็กๆ พระเจ้าตรัส
และอยากให้พวกเธอเป็นเหมือนเด็ก •

 



-TOP-