“แน่ะ...ใครมากันเยอะแยะเลย” คุณลุงโผล่หน้าออกมา สีหน้าที่เบิกบาน        “เอ้าขึ้นมาบนบ้านนี้เร็ว...แหมมากันพร้อมหน้าพร้อมตากันดี...”
       ตรุษจีนปีนี้ คุณแม่พาเราพี่น้องเดินทางมาฉลองตรุษจีนบ้านลุงต่างจังหวัด เป็นครั้งแรกที่ผมมีโอกาสมาบ้านลุง พี่ๆ เขาเคยมาหลายครั้งแล้ว
       “ไหว้ลุงเสียซิ...” คุณแม่เตือนเรา
       “แหมน่ารักกันทั้งนั้น...อือ ครบหน้าครบตาเลยนะ...” แม่ยืนยิ้มด้วยความภูมิใจ...        “และไอ้หนูคนนั้นติดสอยห้อยตามมาด้วยรึไง เด็กข้างบ้านละซิ” ลุงถามพลางชี้มาทางผม
       “อ้าวพี่ ก็นั่นโจยังไง คนรองสุดท้อง...”
       “ตายแล้ว...ทำไมหน้าตาไม่เหมือนพี่ๆ เขาเลย...”
       ผมยืนนิ่ง...ความรู้สึกสับสน...ประโยคอื่นที่แม่กำลังพูดกับลุงนั้นผมไม่ได้ยินเสียแล้ว
       ...ประโยคนั้นก้องโสตประสาทของผมอยู่ตลอดเวลา...เด็กข้างบ้าน...คอผมตื้นตัน        ผมพยายามฝืนไม่อยากให้น้ำตาซึมเอ่อเบ้าตาพร้อมที่จะไหลพรูออกมา
       นี่ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้ยินประโยคนี้ “เอ...พี่เขาผิวขาวสวย ทำไมคนนี่ผิวคล้ำจัง”         “หรือว่านางพยาบาลเขาสลับกับเด็กใครเข้าละมั้ง” หลายคนพูดทีเล่นทีจริง ผมยอมรับ        หน้าตาผิวพรรณของผมไม่มีทีท่าจะเหมือนกับพี่ๆ เขาเลย
       ทว่า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินจากญาติของผมเอง หรือว่าทุกสิ่งที่ผมเคยได้ยิน พูดเกี่ยวกับตัวผมนั้นเป็นความจริง และถ้าเป็นความจริงละ ใครเป็นพ่อและแม่ผม พ่อแม่ของผมหน้าตาเป็นอย่างไร ผมคิดเรื่อยไปตามประสาเด็ก
       วันนั้นพี่ๆ เขาสนุกสนาน คุณลุงใจดีเลี้ยงอาหารและขนมเราอย่างไม่อั้น แต่ผมต้องฝืนยิ้ม ความรู้สึกต่างๆ สับสนกันวุ่นไปหมด
       “แม่ฮะ” ผมถามแม่เมื่อกลับมาจากบ้านคุณลุง “แม่ฮะ...ผมเป็นลูกของแม่หรือเปล่าฮะ”
       “โธ่โจ...ยังสงสัยอะไรอีกรึ” แม่ดึงผมเข้าไปกอดไว้ “โจเป็นลูกของแม่นะซี แม่อุตส่าห์เลี้ยงโจมาตั้งแต่เล็ก...”
       “แต่ทำไม...ทำไมผมหน้าตาไม่เหมือนพี่ๆ เขาละครับ” ผมซักต่อ อยากจะระบายให้หมดอก
       คืนนั้นผมนอนไม่หลับ ตาสว่าง ปิดตาไม่ลง จิตใจว้าวุ่น... ใครนะเป็นแม่ผม....ป่านนี้แม่ผมอยู่ที่ไหน ทำไม แม่จึงใจดำปล่อยผมให้อยู่กับคนอื่น หรือว่าแม่ตายไปแล้ว และคนอื่นเขาเก็บมาเลี้ยงและพี่น้องผมละ
       “โจ นั่นโจยังไม่หลับอีกหรือ” เสียงแม่ถามผมจากห้องข้างๆ แม่คงจะได้ยิน ผมพลิกตัวไปมาและเสียงถอนหายใจ...        “เป็นไงหรือลูก...ตั้งแต่กลับจากไปเยี่ยมลุง แล้วกลายเป็นคนคิดมากไปเลย มีอะไรกลุ้มใจหรือ...” แม่เดินเข้ามาชิดเตียงผม
       “ผมคิดถึงแม่ครับ”
       “อ้าวก็แม่อยู่นี่ไง โจ” แม่พูด พลางดึงผมเข้าไปกอด... “โจ เชื่อแม่เถอะ โจเป็นลูกของแม่จริงๆ อย่าไปสนใจว่าใครจะว่าอย่างไร... ต้นไม้ ใบไม้ของต้นเดียวกันยังไม่เหมือนกันเลย...นอนเถอะลูก”
       ใช่แล้ว ต้นไม้ต้นเดียวกันแต่ใบไม้ยังไม่เหมือนกันเลย...ถึงแม้ว่าผมหน้าตาไม่เหมือนพี่น้อง ผมก็ภาคภูมิใจที่ได้เกิดมา เด็กกี่หมื่นกี่พันคนที่ไม่มีลาภได้ลืมตาดูแสงเดือนแสงตะวันอย่างผม เพราะว่าแม่ที่เห็นแก่ตัวกำจัดเสียตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ครับผมปลงตกแล้ว ผมช่างโชคดีจริง ใครจะว่าหน้าตาไม่เหมือนใครก็ช่าง •

 



-TOP-