“ด็กสมัยนี้ทำไมมันช่างยากเย็นจังนะ ”
          ลุงผมพูดขึ้นก่อนที่เราจะทักทายกันด้วยซ้ำ
           เหลือเกินเลยใจ... ฉันว่าแกเลือกบวชก็ดีแล้ว ไม่ต้องมานั่งปวดกระบาลแบบฉัน ”
          ผมงง อยากจะอ้าปากถาม
          “ ไม่ต้องถาม เอานี่ไปอ่านดูแล้วจะรู้เอง...เฮ้อกลุ้ม... ”
          ยื่นกระดาษให้ผมเสร็จ ลุงก็ปล่อยตัวลงนั่งบนโซฟาห้องรับแขก ถอนหายใจไป สั่นหัวไป

         ลุงผมเขาอยู่คนละจังหวัดกับผม นานๆ เขาจะผ่านมาเยี่ยมผมทีหนึ่ง
         วันนี้ผมกำลังทำงานเพลินอยู่ในห้อง มีคนมาเรียกบอกมีคนมาหา
         ผมรีบลง เห็นลุงยืนก้มหน้าอยู่ปลายระเบียง พอเห็นหน้าตาของลุง ผมก็รู้ทันทีว่าลุงมีเรื่องร้อน
         โดยปกติลุงเป็นคนมีนิสัยร่าเริง ออกจะติดตลกหัวเราะแต่ละครั้งฟังแล้วชุ่มใจไปนาน ก่อนที่ลุงจะย้ายบ้านไปที่อื่น บ้านของเราอยู่ติดกัน
         “ เฮ้ยโจ... ”
         ลุงเรียกผมอย่างกันเอง
         “ ได้ยินว่าวันนี้ เขาประกาศผลสอบไล่ไม่ใช่เหรอ... ไหนขอดูซิ ”
         ผมยื่นสมุดพกชั้นประถม 3 หน้าผมบานด้วยความภาคภูมิใจ
         “ อะไรกัน... สอบแทบเป็นแทบตายได้เลขมาตัวเดียว...ว้า... ไม่คุ้มเลย ”
         ลุงพูดพลางสั่นหัวช้าๆ ทำเป็นผิดหวัง
         “ อะไรฮะลุง อุตส่าห์สอบได้ตั้งที่ 8 ยังเรียกว่าไม่คุ้มอีกหรือฮะ... ยังงั้นต้องได้เท่าไรจึงจะคุ้มฮะลุง... ”
         “ เวลาเอ็งทำดี พ่อแกเขาให้เงินเป็นรางวัล ถ้าเขาให้แก 8 บาทกับ 80 บาท แกจะเลือกเอาอันไหนจึงจะคุ้ม... ”
         “ ก็ 80 บาทสิฮะ ”
         “ แล้วนี่แกสอบเกือบเป็นเกือบตายครูเขาให้แกแค่เลข 8 คุ้มมั๊ย นี่ถ้าได้เลข 18 หรือ 28 หรือ 38...เออ ค่อยคุ้มหน่อย จริงมั๊ยโจ... ”
         ผมงง เอ... น่ากลัวจะจริงแฮะ ไม่ยักเคยคิดมาก่อน... ผมคิดตามประสาเด็ก
         “ เอ้า...งงไปใหญ่เลย ” ลุงระเบิดหัวเราะ
         “ ไป๊...เอาไปให้พ่อแกเขาดู แล้วถามพ่อแกว่าคุ้มมั๊ย... ”
         ลุงส่งสมุดพกคืน แถมด้วยการตบก้นผมฉาดใหญ่ด้วยความชอบใจ

         แต่วันนี้ ลุงยิ้มไม่ออก
         ผมรีบคลี่กระดาษออกอ่าน
         “ กราบเท้าคุณพ่อคุณแม่ที่เคารพรักยิ่ง
         คุณพ่อคุณแม่คงจะต้องโกรธปุ้มมาก และคงจะห่วงปุ้มมากนะคะ อยู่ดีๆ ปุ้มก็หายไปจากบ้านโดยไม่บอกเล่าเก้าสิบ ปุ้มยอมรับว่ามันผิด แต่นั่นแหละค่ะ ปุ้มไม่มีทางเลือก... ”
         ผมเงยหน้ามองหน้าลุงอย่างสงสัย
         “ เออน่า ไม่ต้องถาม อ่านต่อไป เดี๋ยวรู้เองแหละ...อ่านไป ”
         คุณพ่อคะ คุณพ่อไม่ต้องพยายามหาปุ้มให้ลำบากหรอกค่ะ ปุ้มบอกได้อย่างเดียวว่าเวลานี้ปุ้มอยู่ไกล ไกลจากบ้าน ไกลจากครอบครัว และปุ้มตั้งใจจะอยู่ที่นี่จนกว่าปุ้มจะหาคำตอบให้แก่ปัญหาของปุ้มได้

       คุณพ่อคะปุ้มออกจากบ้านไปไม่ใช่ด้วยความอยากลองดี หรือด้วยเหตุผลอื่นใด นอกจากแรงจูงใจอย่างเดียว คืออยากจะหาความหมายให้แก่ชีวิตของปุ้มเอง

         เมื่อปุ้มอยู่ที่บ้าน ปุ้มแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ปุ้มไม่เคยได้ตัดสินใจด้วยตัวเอง คุณพ่อคุณแม่ตัดสินให้หมด... ปุ้ม วันนี้ใส่ชุดนี้ออกไปข้างนอกนะ... ปุ้มไม่เอา อย่าตัดกางเขงทรงนั้น สะโพกฟิตไปหน่อย ขาบานเกินไป... ปุ้มมุ่งเรียนคำนวณให้มากนะจบม.ศ. 5 แล้วจะได้ไปต่อทางคอมพิวเตอร์... ปุ้มเดี๋ยวแม่จะพาออกไปหาซื้อรองเท้าให้นะ แม่เลือกให้เอง... จะไปดูหนังหรือปุ้ม อย่าไปกับเพื่อนเลย เดี๋ยวแม่ว่างแล้วแม่จะพาไปเอง... ปุ้มอย่าอย่างโน้น ปุ้มอย่าทำอย่างนี้...
         คุณพ่อคะ ปุ้มอยู่ถึงชั้นม.ศ. 3 แล้ว แต่เมื่อปุ้มมามองดูตัวเองและเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันแล้ว ปุ้มยังเป็นเด็กอมมือทำอะไรไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลย ผิดกับเพื่อนๆ ที่กล้าทำกล้าตัดสิน
         ปุ้มทราบดีค่ะ ว่าปุ้มเป็นลูกสาวคนเดียว แต่ปุ้มคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่ปุ้มไม่สามารถตัดสินใจ ไม่สามารถเลือก และทำตามที่ปุ้มเห็นดี มีแต่ต้องคอยทำตามคุณพ่อคุณแม่บอกไปทุกอย่าง แม้แต่ในเรื่องเล็กน้อย
         ปุ้มกลุ้มใจมาก และรู้สึกมีความต้องการจะเป็นอิสระ อิสระจากการเป็นทาสแห่งความรัก และความเอาใจใส่ทะนุถนอมจนเกินเหตุของคุณพ่อคุณแม่ นี่แหละที่เป็นเหตุจูงใจให้ปุ้มตัดสินใจทำไปครั้งนี้ ปุ้มอยากจะเป็นตัวของตัวเอง อยากจะพิสูจน์ว่าตัวเองทำได้อย่างเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันเขาทำ
         ปุ้มอยากจะเขียนระบายความรู้สึกให้มากกว่านี้ เพื่อคุณพ่อคุณแม่จะได้เข้าใจปุ้ม แต่คิดว่าตอนนี้คุณพ่อคุณแม่คงจะไม่มีอารมณ์ และยังไม่พร้อมที่จะฟัง ไว้ปุ้มจะเขียนมาใหม่ค่ะ
         กราบขออภัยคุณพ่อคุณแม่ด้วยจริงใจ และกราบลาคุณพ่อคุณแม่ก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงปุ้มหรอกค่ะ
        
         ด้วยความเคารพอย่างสูง
         ปุ้ม

          “ เห็นไหม เห็นมันทำกับฉันไหม... ”
        ลุงระเบิดออกมาด้วยความน้อยใจ เมื่อผมพับจดหมายส่งคืนให้
         “ ฉันตามใจมันทุกอย่าง... ”
         ครับ วันนั้นผมจำไม่ได้ว่าได้พูดคุย และให้คำแนะนำคุณลุงอะไรบ้าง แต่จดหมายฉบับนี้ของปุ้มทำให้ผมนอนเอามือก่ายหน้าผากคิด
ไปหลายคืน
         ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตัดสินให้ใครผิดใครถูก ลุงป้าผม
หรือปุ้ม เพราะคิดดูให้ดี ก็ว่าผิดไปทั้งสองฝ่าย ไม่มากก็น้อย
         แต่พอมาคิดในมุมกลับ ก็เห็นว่าถูกทั้งสองฝ่าย
         ไม่มากก็น้อยเหมือนกัน เพราะต่างฝ่ายต่างมีเหตุผล
         ลองช่วยกันคิดและตัดสินให้ผมหน่อยเถอะครับผมคิดจนปวดขมองแล้ว •

 

 

 

 



-TOP-