นห้องพยาบาลขณะนั้นเงียบวังเวง
       เสียงเครื่องช่วยหายใจยังคงดังเป็นระยะ…สม่ำเสมอ
       เจ้าหน้าที่พยาบาลละสายตาจากเครื่องโทรทัศน์หันมามองคนไข้จากห้องกระจกติดกัน
       สีหน้าและแววตาปราศจากความรู้สึกใดๆ
       ความที่ต้องคลุกคลี คุ้นเคย สัมผัสกับความเจ็บไข้ ความตาย ทำให้มองเป็นเรื่องธรรมดา…ของอาชีพ
       เสียงครางเบาๆ สลับเสียงถอนหายใจของคนไข้จากเตียงถัดไปดังเป็นระยะ
       เครื่องช่วยหายใจยังคงเป็นจังหวะ คละกับเสียงสวดภาวนาของลูกหลานที่อยู่รอบเตียง
       จะมีก็เสียงสะอื้นเบาๆ…เสียงสองเสียง
       สวดไป มือลูบคลำตัวคุณพ่อผู้กำลังจากไปช้าๆ… ด้วยความรัก ทะนุถนอม อาลัยอาวรณ์
       อย่างกับจะพยายามเยื้อยึดชีวิตของคุณพ่อไว้…สุดความสามารถ
       ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มใจว่าในวัยเก้าสิบเก้าปีสองเดือนนี้เครื่องเคราในตัวคุณพ่อกำลังหมดสภาพแทบทุกอย่างแล้ว
       แปดเดือนกว่าที่คุณพ่อต้องถูกยึดติดกับเตียงพยาบาล เข้าออกห้องไอซียูจนเจ้าหน้าที่คุ้นเคยก็เป็นการชี้บอกความจริงนี้ได้ดี
       เนื้อตัวคุณพ่อเริ่มเย็นลงช้าๆ ขณะที่ตามองลอยอยู่
       แล้วคุณพ่อก็จากไปอย่างสงบ…ปิดฉากชีวิตไปเงียบๆเหมือนเมื่อตอนคุณพ่อเกิดมา
       ความเงียบเข้ามาครอบงำรอบข้างเตียงอีกครั้ง
       ช่วงเวลาเช่นนี้ ความเงียบคือคำพูดที่สื่อความรู้สึกได้ลึกซึ้งที่สุด
       มันเป็นความเงียบที่เราลูกๆคุ้นเคยมาเมื่อครั้งเป็นเด็ก
       มันเป็นเหมือนกฎกติกาที่ไม่ได้เขียนขึ้นมา แต่ปฏิบัติกันมาอย่างเคร่งครัด
       ทุกคืน คุณพ่อจะนั่งรอลูกๆอยู่หน้าหิ้งพระ เคียงข้างคุณแม่
       จนทุกคนมาพร้อมแล้ว คุณพ่อก็เริ่มนำสวดด้วยน้ำเสียงแจ่มใส ชัดเจน
       ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากหน้าที่การงานค่อยๆหมดสิ้นไปกับคำภาวนาแต่ละบทที่คุณพ่อสวดด้วยเลื่อมใสศรัทธา…อย่างมีรสชาติ
       ตัวคุณพ่อตรง ตาปักอยู่ที่รูปพระบนหิ้ง น้ำเสียงกังวานเสมอต้นเสมอปลาย
       จะเปลี่ยนอิริยบทบ้างก็เมื่อหันมามองลูกที่เสียงเงียบไปเพราะเผลอหลับ
       คุณพ่อจะเอื้อมมือไปสะกิดพร้อมกับรอยยิ้มที่เข้าใจและเอ็นดู
       เสียงของคุณพ่อยังคงหนักแน่น แม้เวลาจะผ่านไป เนิ่นนานกับบทภาวนาเปลี่ยนไปตามวันของสัปดาห์
       สิ้นสุดการภาวนาแล้ว แต่ความเงียบยังอยู่
       คุณพ่อนั่งสวดส่วนตัวต่อไป ในขณะที่ลูกๆพากันไปเตรียมตัวเข้านอน
       ลูกทุกคนรู้ดีว่า การจะพูดจะจาในช่วงเวลานี้ควรจะมีให้น้อยที่สุด
       หากจำเป็นก็พึงทำด้วยเสียงเบาที่สุดที่จะเบาได้
       เพราะเวลานี้เป็นเวลาส่วนตัวของคุณพ่อ
       ตั้งแต่เช้าจรดเย็นคุณพ่อทุ่มเทชีวิตกายใจเพื่อลูก เพื่อครอบครัว…อย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย
       ฐานะครอบครัวขนาดนี้ไม่อาจจะคิดถึงเวลาพักผ่อน ใช้เวลาผ่อนคลาย สนุกกับเพื่อนฝูง
       เสร็จงานหนัก ก็ทำงานเบา เสร็จงานสร้างก็งานตบแต่ง เสร็จงานหลัก ก็งานจิปาถะ…
       ทุกอย่างเพียงเพื่อให้บ้านน่าอยู่ ทุกคนมีความสุข
       จนตกค่ำนั่นแหละ คุณพ่อจึงมีเวลาส่วนตัว…ต่อหน้าพระ พูดคุยกับพระ
       ทุกนาทีในช่วงเวลานี้จึงดูมีค่า จนคุณพ่อไม่อยากจะให้เสียไปกับอย่างอื่น
       คนอื่นพักผ่อนเพื่อมีเรี่ยวแรง แต่คุณพ่อมีเรี่ยวแรงกับการอยู่ตามลำพังกับพระเจ้า
       พลังที่จะทำให้คุณพ่อเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี เป็นพ่อที่น่ารักของลูกๆ
       ไฟในบ้านดับสนิทแล้ว คุณพ่อยังคงนั่งอยู่นั่น…ดูดดื่มกับคำภาวนา
       สังขารคุณพ่อดับลงเวลาสี่ทุ่มสี่สิบเก้านาทีค่ำวันนั้น แต่คุณพ่อยังคงอยู่กับพระเจ้าต่อไป…ชั่วนิรันดร์
       อยู่กับผู้ที่คุณพ่อรักและเลื่อมใสศรัทธามาตลอดชีวิต
       ขอให้คุณพ่อมีความสุขกับพระองค์ตลอดไป •

 

 



-TOP-