“...เคยมีบางคนมาติดต่อกับพ่อ ให้พ่อช่วยจัดการอบรมเยาวชนบ้านโป่ง ตั้งแต่ครั้งเมื่อพ่อเพิ่งกลับมาจากนอก... แต่แล้วก็บอกเลิกจัดไม่ได้ รวมตัวกันไม่ติด... แล้วจู่ๆ ก็มีโทรศัพท์ทางไกลมาบอกว่าจัดอีก...”
       เย็นวันนั้นใต้ถุนบ้านหาดสวรรค์หลังสุดท้าย ขณะมีการปฐมนิเทศน์ภาคสอง... ใบหน้าใหม่ๆ ซึ่งดูเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน และใบหน้าเก่าๆ ที่เคยอบรมมาด้วยกัน... มองตากันก็หลบสายตายิ้มเขินๆ ไม่แน่ใจ... แต่มองเพียงปาดเดียวก็เห็นได้ว่าทุกคนตั้งใจจะมาสัมมนากันจริง
       “ยิ้ม ๆ มายิ้มสักนิด ยิ้มเพื่อมิตรภาพของเรา ยิ้ม ๆ เรายิ้มให้เขา ยิ้มของเราเปิดโลกทันใด...”
       เสียงเพลงในค่ำวันนั้นแม้จะหาทำนองยังไม่ได้ ส่วนใหญ่ยังคงสงวนท่าที ร้องเพลงครึ่งเสียงด้วยความไม่แน่ใจนัก แต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจริงใจ เปิดหนทางไปสู่การรู้จัก และความเป็นกันเองในที่สุด
       “ถามอะไรบ้า ๆ ก็ฉันเป็นฉันนะซี...”
       “เออ... อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย ขอถามอีกนิดเถอะว่า ฉันเป็นฉันน่ะ ฉันเป็นใคร...”
       “ฉันเป็นฉันนะซียะ...”
       “เอ... แล้วคนคืออะไร... อะไรทำให้คนต่างกับสัตว์... และวิญญาณล่ะคืออะไร...
ความรักคืออะไรแน่...”
       “อื้อ...รู้ แต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี...”
       บรรยากาศการสัมมนาที่เริ่มต้นอย่างจืดชืดชักเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น ตาปรือ ๆ ที่อดหลับอดนอนทั้งคืนเพราะต้องเลี้ยงยุงหัวหินตัวเล็ก กัดเจ็บชักเริ่มเป็นประกายสอดส่ายหาคำตอบ บรรยากาศเลยซีเรียสขึ้นเป็นกอง
       “อันความรักนั้นเรียกร้องให้รู้จักกัน รักแรกพบยังไม่พอ ไว้ใจยังไม่ได้ ต้องศึกษากันให้ลึกซึ้งเสียก่อน อย่าไปหลงกับรูปร่างและท่าทีภายนอกอย่างเดียว เวลาหยาดเยิ้มอยู่กับความรัก เรามักจะลืมมองบุคคลที่เรารักทั้งแง่ดีและแง่เสีย... ดีไม่ดีหลอกลวงกัน ปิดบังปมด้อยกันเสียมิดชิด...”
       ผู้ร่วมสัมมนานั่งฟังกันตาหวาน เสียงถอนหายใจยาว ๆ ประกอบเสียงครางเบา ๆ ได้ยินกันเป็นวรรคเป็นตอนตลอดการสัมมนา
       บางคนจะดูซีเรียสเอามากกว่าคนอื่นจนผิดสังเกต

       “อันการรับย่อมดีกว่าการให้ เพราะเราได้อะไรบางอย่าง... ถ้าเราไม่รับซะอย่าง พ่อที่มาพูดก็ไม่รู้จะให้ความรู้แก่ใคร...”
       “...แต่การให้ย่อมดีกว่า นำความสุขใจ...”
       ผู้พูดในการโต้วาทีเรียกร้องเสียงสนับสนุน และเสียงเฮฮาได้ไม่ขาดก็ซีเรียสกันทั้งสองฝ่าย
       แต่จริง ๆ กันแล้วทุกคนตระหนักร้อยเปอร์เซนต์อยู่แล้วว่า การให้ย่อมดีกว่าการรับ เพราะขณะที่ให้เขานะเราก็รับบางอย่างไปในตัว อย่างแยกไม่ออก...

       “วี๊ด...ว๊าย...อยู่นี่....อยู่นี่...”
       ค่ำวันนั้นชาวบ้านริมหาดมีอันต้องตกอกตกใจมองออกมาที่ชายหาดอันมืดสลัว ตะเกียงเจ้าพายุตัวหนึ่งกวัดแกว่งเคลื่อนไปมา ล้อมรอบด้วยคนกลุ่มหนึ่งที่วิ่งชี้กันไปชี้กันมา ส่งเสียงเกรียวกราวดูไม่ออกเหมือนกันว่า เขาวิ่งไล่จับปูลมกัน หรือวิ่งไล่ปูลมกันแน่ แต่บรรยากาศในกลุ่มนั้นแสนสนุกบางคนแอบกระซิบว่า “แหมสนุกและสุขใจจัง...”

       “พระเจ้าข้า แม้แต่ดอกไม้นี้จะเล็กและแสนจะบอบบาง เปรียบดังชีวิตลูก แต่นั่นแหละ แสงสว่างและน้ำเสียงช่วยให้มันเติบโตมีชีวิต อยู่ประดับโลกได้ ลูกมอบชีวิตลูกต่อพระองค์ เพื่อว่าแสงสว่างและหรรษทานของพระองค์ช่วยให้ลูกดำเนินชีวิตทำความดีให้ผู้อื่น...”
       ทุกคนที่ร่วมบูชามิสซาในเย็นวันนั้นก้มหน้า สงบนิ่ง ปล่อยใจบินโผไปถึงพระบิดาเจ้าสวรรค์ ถวายชีวิตน้ำใจดี การเรียน ความสุข ความยินดี ความยากลำบาก อุปสรรค...
       “รถไฟออกกี่โมงครับ... เร็ว ขึ้นจองที่ไว้ก่อน...”
       บ่ายวันนั้นที่สถานีรถไฟหัวหิน ผู้คนเดินขวักไขว่ หิ้วของสัมภาระเตรียมขึ้นรถไฟ ความสับสนวุ่นวาย และเสียงจ๊อกแจ็กจอแจเป็นบรรยากาศที่หาพบกันได้ในทุกแห่งที่มีคนเดินทางกัน แต่กลุ่มเยาวชนบ้านโป่งดูจะไม่ตื่นเต้นวุ่นวายไปกับฝูงชน บางคนก้มหน้าดูดิน บางคนฝืนยิ้มออกมาแห้งๆ ขณะที่ขนกระเป๋า เปลือกหอยและสัมภาระขึ้นรถไฟ
       “คุณพ่ออย่าร้องไห้นะ...”
       เรื่องอะไรจะร้องไห้ให้ใครดู เสียความเป็นลูกผู้ชายหมด ถ้าจะร้องแอบร้องคนเดียวไม่ดีกว่าหรือ ยิ้มสู้ไว้ก่อน...
       ขบวนรถไฟทิ้งโค้งหายลับไป ฉับพลันคำอธิษฐานของพระเยซูเจ้าก็ดังก้องจากส่วนลึกของดวงใจ...
       “...พระบิดาเจ้าข้า เวลามาถึงแล้ว... พวกเขาเป็นของพระองค์และพระองค์มอบให้ข้าพเจ้า พวกเขารับพระวาจาของพระองค์โดยทางข้าพเจ้า พระวาจาที่พระองค์ประทานให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้มอบต่อให้พวกเขา... ข้าพเจ้าอธิษฐานเพื่อพวกเขา โปรดให้พวกเขาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในพระองค์... พระบิดาเจ้าข้า โปรดพิทักษ์รักษาพวกเขาไว้ ให้พวกเขาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เหมือนที่พระองค์และข้าพเจ้าเป็นหนึ่งเดียวกัน... เมื่อพวกเขาอยู่กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้รักษาพิทักษ์พวกเขาในพระนามของพระองค์ โปรดให้ความยินดีของพวกเขาเต็มเปี่ยม... ข้าพเจ้าไม่ได้สวดขอให้พระองค์ยกพวกเขาไปจากโลก แต่ขอพระองค์ปกป้องพวกเขาให้พ้นจากความชั่วช้า โปรดให้ความรักที่พระองค์มีต่อข้าพเจ้าอยู่ในดวงใจของพวกเขาตลอดไป...” •


       

 



-TOP-