อ่านบทความย้อนหลัง   พิมพ์บทความ PRINT             

 

พายุตะบอง



       เย็นอีกวันหนึ่ง  มีคนเชิญคุณพ่อบอสโกให้ไปฟังแก้บาปหญิงที่ใกล้จะตายคนหนึ่ง  คุณพ่อบอสโกไม่เคยขัด  จึงออกเดินทางไปทันที  และครั้งนี้เช่นกันท่านให้เด็กหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ของท่าน 4 คนติดตามไปด้วย  พอไปถึงท่านก็ให้สองคนรออยู่ที่หัวกระได  และอีกสองคนรออยู่ตรงพื้นคุ้งกระได  ซึ่งอยู่ใกล้ประตูห้องตัวท่านเองเข้าไปในห้องและเจอหญิงคนหนึ่งนอนหอบฮักๆ อยู่บนเตียง  แท้จริง  ยายคนนี้เล่นละครสนิทมาก  จนดูเหมือนว่ากำลังจะตายจริงๆ นอกนั้นข้าง เตียงยังมีชายหน้าตาดุร้ายที่น่าสงสัยมากอีก  4 คน

       คุณพ่อบอสโกได้ขอร้องให้ชายทั้งสี่ถอยออกไปห่างๆ หน่อยเพื่อจะได้สามารถฟังแก้บาปของคนป่วย  แต่ขณะนั้นเอง  คนป่วยก็ชี้ไปทางชายคนหนึ่ง  พลางตะโกนว่า

       "ก่อนที่ฉันจะแก้บาป  ฉันต้องการให้อ้ายสัตว์ตัวนั้นคืนคำที่มันได้ด่าฉันก่อน"
       "กูด่ามึงที่ไหนกัน....ชายผู้นั้นตอบอย่างโกรธแค้น"
       "ด่าซิวะ"
       "ไม่ได้ด่า"
       "อ้ายผีนรก  มึงอย่าแก้ตัวเลย"
       "ใคร  เอ็งว่าข้าเป็นผีนรกรึ"

       พอถึงตอนนี้  ทุกคนก็คว้าตะบองแล้วดับไฟหมด  พลางเริ่มระดมตีมาทางคุณพ่อบอสโกดังห่าฝนเมื่อเห็นเช่นนี้  คุณพ่อบอสโกจึงรู้ทันถึงอุบายอันร้ายกาจของพวกเหล่านั้น  รีบคว้าเก้าอี้เก่า ๆ ตัวหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ ๆ มาครอบหัวป้องกันตัวทันที  แล้วพยายามหาทางออกไปถึงประตู   แต่ประตูปิดกุญแจซ้ำพายุตะบองก็ระดมมาหนักขึ้น  ทว่าคุณพ่อบอสโกไม่ได้รับอันตรายเลย  เพราะมีเก้าอี้ตัวนั้นป้องกันอยู่

        ฝ่ายเด็กของท่านที่อยู่ข้างนอก  เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมภายในห้องดังนั้นก็ใจไม่ดี  รีบพากันมาเอาไหล่กระแทกประตูจนในที่สุดประตูก็พัง  ดังนี้คุณพ่อบอสโกจึงสามารถออกมาและหนีกลับบ้านได้อย่างปลอดภัยพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดีถึงพายุตะบองที่ท่านได้รับนั้น.

 

 

 



-TOP-