อ่านบทความย้อนหลัง   พิมพ์บทความ PRINT             

 

อ้ายเทาอีกนั่นแหละ


 

 

       ปลายเดือนธันวาคม ปี ค.ศ.  1854  คืนวันหนึ่งบรรยากาศมืดมิดและมีหมอกจัด  คุณพ่อบอสโกกำลังเดินทางกลับมาจากใจกลางเมือง  ท่านลงมาจากวัดแม่พระกอนโซลาตาไปที่บ้านของคุณพ่อกอตโทแลงโก   แต่มาถึงระยะหนึ่ง  ท่านสังเกตเห็นว่ามีชายสองคนเดินอยู่ข้างหน้าท่านไม่สู้ไกลนักชายสองคนนี้มีพิรุธ  และคอยเหลือบดูท่านเสมอ  ถ้าท่านเดินช้าพวกเขาก็แกล้งเดินช้าบ้างถ้าท่านเดินเร็วพวกเขาก็เดินเร็วขึ้นตามส่วนของคุณพ่อบอสโก

       ไม่ต้องสงสัย  เจ้าสองคนนี่มีแผนร้ายแน่.....ฉะนั้นคุณพ่อบอสโกจึงหันหลังกลับหวังจะวิ่งหนีไปหลบภัยในบ้านหนึ่งบ้านใดใกล้ๆ นั้น  แต่ช้าไปเสียแล้ว  กระทาชายสองคนนั่นหันขวับมาเอาผ้าผืนใหญ่คลุมศรีษะคุณพ่อบอสโกไว้ทันที.

       คุณพ่อบอสโกไวไม่ใช่เล่น  ดิ้นจนหลุด  หัวโผล่มาได้ขณะหนึ่งพลางพยายามร้องขอความช่วยเหลือ  แต่อ้ายวายร้ายนั่นไม่ยอมแพ้  มันเอาผ้าพันคุณพ่อบอสโกหนักขึ้น  ซ้ำยังเอาผ้าเช็ดหน้ามัดปากของคุณพ่ออีกด้วย.

       ทว่า  ในทันใดนั้น  อ้ายเทาก็ปรากฏมา  มันคำรามเยี่ยงสิงโต  แล้วกระโดดเข้าตะครุบเจ้าสองคนนั่น  ฟัดเสียจนลงไปจมโคลนข้างทาง  ต่อจากนั้น  อ้ายเทาก็หยุด  เดินเข้ามาเคียงคุณพ่อบอสโก  พลางหันไปทางศัตรูพร้อมกับคำรามอย่างท้าทายเยี่ยงผู้มีชัย.
เจ้าสองคนนั่นตัวสั่นด้วยความกลัว  โคลนสกปรกเต็มตัวไปหมด  ค่อยๆ พยุงกายขึ้นมาพลางร้องขอความกรุณาว่า...

       "คุณพ่อบอสโกครับ  ช่วยจับอ้ายหมานั่นไว้ที  พวกเราขอโทษและยอมแพ้แล้วครับ..."
       "เอาละ  สำหรับคราวนี้พ่อยกให้  แต่พวกเจ้าจงรีบไปเสีย และปล่อยให้พ่อไปตามทางของพ่อ"

ชายสองคนนั้นขอบใจคุณพ่อบอสโก  แล้วแจวอ้าวไปไม่เหลียวหลังจนลืมและทิ้งผ้าคลุมกับผ้าเช็ดหน้าไว้  ส่วนคุณพ่อบอสโกยิ้มและตบหัวอ้ายเทาด้วยความเอ็นดูต่อจากนั้นทั้งสองก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย •

 

 

 

 

 



-TOP-