อ่านบทความย้อนหลัง   พิมพ์บทความ PRINT             

 

เรื่องของอ้ายเทาเสมอ



       อีกคราวหนึ่ง  คราวนี้แทนที่มันจะไปเป็นเพื่อนเดินทางของคุณพ่อบอสโก   มันกลับกีดกันขัดขวางมิให้คุณพ่อข้ามธรณีประตูออกไป
       ตอนนั้นเป็นเวลาดึกมากแล้ว  คุณพ่อบอสโกจำเป็นต้องออกไปทำกิจธุระบางอย่าง  มารดามาร์การิตาพยายามรั้งไม่ให้ท่านออกไป  เพราะกลัวว่าจะเกิดอันตราย  แต่คุณพ่อบอสโกไม่ฟังเสียงตอบว่าอย่ากลัวเลย  แล้วท่านก็หยิบหมวก  เรียกเด็กบางคนให้ไปเป็นเพื่อน  ออกเดินทางกันทันที
       ทว่าพอมาถึงประตูบ้าน  ก็พบอ้ายเทากำลังนอนเหยียดขวางทางอยู่  คุณพ่อบอสโกจึงอุทานว่า
       "แหม เหมาะทีเดียว แจ๋วไปเลย  ลุกขื้นซิจะได้ไปด้วยกัน"
       แต่คราวนี้  แทนที่อ้ายเทาจะนบนอบ  มันกลับคำรามในคออย่างน่ากลัว  ไม่ยอมหลีกทางให้  เด็กบางคนเอาเท้าไปเขี่ยให้มันลุกขึ้น  แต่ไร้ผล  เพราะมันกลับคำรามหนักขึ้นอีก  และไม่ยอมท่าเดียว
       มารดามาร์การิตาซึ่งได้วิ่งมาและเห็นเหตุการณ์นี้ด้วย  ได้หันไปทางคุณพ่อบอสโกกล่าวว่า

       "เอาละ  ถ้าลูกไม่อยากเชื่อแม่  อย่างน้อยขอให้เชื่อหมามันเถอะ....อย่าออกไปเลย"

       เพื่อให้มารดาดีใจ  ท่านนักบุญจึงกลับเข้ามาในบ้านอีก  และก็ในทันใดนั้นเอง  มีคนข้างบ้านวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกว่าขอท่านยอห์นบอสโกอย่าได้ออกไปจากบ้าน  เพราะมีคนร้ายสี่คนถืออาวุธครบมือ  เตรียมจะสังหารท่านอยู่ภายนอก  และเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงแน่ เพราะวันต่อมาท่านยังได้ทราบเรื่องนี้จากคนอื่นที่เชื่อถือได้อีกด้วย

       หลายครั้งที่คุณพ่อบอสโกต้องกลับบ้านช้าเลยเวลากำหนดมารดาของท่านก็เป็นห่วงและมักส่งเด็กโตๆ  บางคนออกไปตามซึ่งพวกเหล่านี้จะเจออ้ายเทาผู้ซื่อสัตย์อยู่เคียงข้างคุณพ่อบอสโกเสมอและดูเหมือนมันอยากจะดูว่า

        "อย่ากลัวไปหน่อยเลยน่า  ไว้ใจเถอะอ้ายเทารู้หน้าที่ของมันดีแล้วละ..."
       แล้วนั้น  เด็กๆ ที่มาตามก็ยิ้มด้วยความหมดห่วงเพราะเห็นว่าบิดาที่รักของพวกเขาไม่ได้รับอันตรายแต่ประการใด •

 

 

 

 



-TOP-