อ่านบทความย้อนหลัง   พิมพ์บทความ PRINT             

 

เอ....เขารู้ได้อย่างไรนะ.....


       นอกจากความสามารถต่างๆ แล้ว นักบุญของเรายังสามารถอ่านในใจของผู้อื่นได้อีกด้วย
       ท่านเคานท์แห่งกัมบูรซาโน  ซึ่งเป็นคนหนึ่งในคณะรัฐบาลที่มีเกียรติสูง  ทั้งเป็นผู้ที่มีความเลื่อมใสในตัวคุณพ่อบอสโกมากด้วย
       วันหนึ่ง  ในการพบปะสนทนากับผู้มีบรรดาศักดิ์มากมายท่านได้เล่าถึงเรื่องอันน่าอัศจรรย์ต่างๆ เกี่ยวกับคุณพ่อบอสโกของเรา แต่ปรากฎว่าคนทั้งหลายต่างพากันฟังด้วยอาการอันขบขันและเยาะเย้ยด้วยซ้ำ  ที่สุด มีหญิงแก่แดดคนหนึ่งพูดขึ้นว่า...
       "แหม  ฉันอยากเห็นมนุษย์อัศจรรย์คนนี้สักที  ฉันอยากให้เขาบอกสภาพแห่งมโนธรรมของฉันสักหน่อย  ถ้าเขาบอกได้ละก็ฉันจึงจะเชื่อ"
       ทุกคนเห็นด้วย  และตกลงจะทำการทดลองนี้  สตรีผู้นั้นจึงได้รีบเขียนจดหมายไปถึงคุณพ่อบอสโกตามใจความที่ตกลงกันนั้นทันที
       ฝ่ายท่านนักบุญก็ได้ตอบอย่างรวดเร็วทันใจและอย่างสุภาพซื่อๆ ตามเคย  ท่ายฝากจดหมายตอบของท่านให้ผู้ที่นำจดหมายสตรีผู้นั้นมา  บอกให้เขานำไปให้นางในเวลานั้นเองจดหมายตอบของคุณพ่อบอสโกมีใจความว่า......

       "คุณนายจะมีมโนธรรมที่สงบสุขได้ก็ต่อเมื่อคุณนายจะไปคืนดีกับสามีซึ่งคุณนายได้หย่ามา  และเมื่อจะได้แก้บาปอย่างดีเสียใหม่สำหรับชดเชยการแก้บาปทั้งหมดที่คุณนายได้ทุราจารตลอด 20 ปีที่ล่วงมานี้"
       แท้จริงคุณพ่อบอสโกไม่เคยรู้จัก  ทั้งไม่เคยเห็นสตรีผู้นั้นมาก่อนเลย  ส่วนคนอื่นๆ ที่รู้จักนาง  ต่างแน่ใจว่านางเป็นม่ายด้วยกันทั้งนั้น
       เมื่อได้รับคำตอบของคุณพ่อบอสโกเช่นนี้  สตรีผู้นั้นก็ถึงกับตกตะลึง  และซ้ำประโยคนี้บ่อยๆ ว่า....
       "เอ.....เขารู้ได้อย่างไรนะ...."
       แล้วนางก็ไม่สามารถมีความสุขได้เลย

       คุณพ่อบอสโกเคยไปที่เมือง  นิซซา  มาริตตีมา  หลายครั้งและครั้งหนึ่งท่านไปเพราะได้รับเชิญจากพระสังฆราชโปสเตลคราวนี้  หลังจากที่ได้สนทนากันอย่างยืดยาวแล้ว  พระสังฆราชก็ได้ถามคุณพ่อบอสโกออกมาโต้งๆ ว่า...        "นี่  คุณพ่อบอสโก  ขอบอกฉันหน่อยซิว่า  ฉันอยู่ในสภาพที่เป็นมิตรกับพระเป็นเจ้าหรือเปล่า"

       ฝ่ายท่านนักบุญ มองพระสังฆราชอย่างแปลกใจ  ไม่ยอมพูดเนื่องด้วยตัวเป็นผู้น้อยกลัวจะขัดต่อความนับถือ  ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงทำท่าจะออกไปจากห้อง  แต่พระสังฆราชรีบวิ่งไปที่ประตูก่อนแล้วปิดกุญแจอย่างแน่นหนา  เมื่อปิดแล้วก็ยัดกุญแจใส่กระเป๋าหันมาพูดอีกว่า

       "คุณพ่อบอสโกที่รัก เราจะไม่ออกไปจากห้องนี้จนกว่าฉันจะได้รู้ถึงสภาพวิญญาณของฉันอย่างแน่ชัดเสียก่อน"
       เมื่อเห็นพระสังฆราชเอาจริงเช่นนี้  คุณพ่อบอสโกก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่  สำรวมจิตใจสักครู่  แล้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าพระสังฆราชพูดด้วยความยินดีอย่างเหลือล้น  และอย่างชัดเจนว่า        
       "ฯพณฯ  อยู่ในพระหรรษทานของพระเป็นเจ้าครับ...."
       "แต่ฉันกลัวว่า  ที่คุณพ่อพูดเช่นนี้เพราะคุณพ่อใจดีเกินไป หรือเพราะคุณพ่อกลัวฉันจะเสียใจกระมัง"
        "เปล่าเลย ฯพณฯ ผมได้พูดความสัตย์จริงทุกประการ"
        "แต่ เอ...คุณพ่อรู้ได้อย่างไรเล่า"
       
"อ๋อ  ผมอ่านในใจน่ะซีครับ"

       
แล้วทั้งสองก็โผเข้าสวมกอดกันด้วยความยินดี  เพราะทั้งสองเป็นมิตรของพระ มีพระหรรษทานอยู่ในใจ  พระรักมาก •

 

 



-TOP-