อ่านบทความย้อนหลัง   พิมพ์บทความ PRINT             

 

หูยาน


       วันหนึ่งคุณพ่อบอสโกโดยสารรถไฟไปเมืองซัมปีแอร์ดาเรนา  และก็เผอิญต้องไปนั่งอยู่ข้างหน้าภคินีแห่งคณะแชริตี  2 รูป
       พอถึงสถานีอาสตี ก็มีหลายคนขึ้นมาที่ประตูรถ  และทักทายคุณพ่อบอสโก   ภคินีสองรูปนั้นจึงได้รู้ว่า  พวกเขามาพบกับคุณพ่อบอสโกตัวจริง  ซึ่งเคยได้ยินกล่าวขวัญมานักต่อนัก  แต่ไม่เคยเห็นหน้าสักทีเข้าแล้ว
       ภคินีทั้งสองรู้สึกยินดีเหลือเกินที่ได้มีโอกาสอย่างใกล้ชิดเช่นนี้  ภคินีรูปหนึ่งซึ่งใจกล้านิดหน่อย  แอบใช้หางตามองคุณพ่อพลางคิดในใจว่า
      "เอ  เป็นคุณพ่อบอสโกจริงๆ หรือนี่  ถ้าจะให้ตัดสินตามที่ได้ยินเขาเล่าลือกันนั้น  ฉันเคยวาดภาพไว้ว่า  คุณพ่อบอสโกต้องเป็นคนร่างสูง  กำยำ  แข็งแรง  ท่าทางมีสง่าราศี  แต่  ปัทโธ่เอ๋ยที่แท้ก็เป็นพระสงฆ์ที่ไม่เป็นท่าสักนิดเดียว  ซ้ำร้ายยิ่งกว่านั้น  หูก็ยานด้วย....."
       ทันใดนั้น  คุณพ่อบอสโกหันมาทางพระสงฆ์ผู้ร่วมเดินทางมากับท่าน  แล้วแกล้งพูดให้ภคินีสองรูปนั้นได้ยินด้วยว่า
       "นี่  คุณพ่อรู้ไหม  ครั้งหนึ่งฉันมีความคิดพิสดาร  ฉันไปถ่ายรูปแต่เมื่อนายช่างอัดรูปมาให้ฉันดู  6 ก๊อปปี้  เมื่อฉันได้พิจารณาสักครู่แล้ว  ฉันก็ได้อุทานออกมาว่า  ตายจริง  ฉันคิดว่า  ฉันเป็นคนร่างสูง กำยำ  แข็งแรง  ท่าทางมีสง่าราศี  แต่.........ปัทโธ่  เอ๋ย ที่แท้  ก็เป็นพระสงฆ์ที่ไม่เป็นท่าสักนิดเดียว  ซ้ำร้ายกว่านั้นหูก็ยังยานด้วย"
       เมื่อได้ยินเช่นนี้  ภคินีรูปนั้นก็ถึงกับสะดุ้งโหยง   คุณพ่อบอสโกจึงทำให้เขาคลายจากความตกใจโดยถามยิ้ม ๆ ว่า

      "ไหน  เธอจะไปถึงไหนนะ"
      "ถึงซาร์เดญา  ค่ะ"
      "และจะไปทำอะไรที่นั่นล่ะ"
      "ดิฉันได้รับคำสั่งให้ไปดูแลโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแผนกหญิงค่ะ"
      "อะไรกัน  เธอจะต้องไปดูแลเด็กกำพร้าแผนกชายต่างหาก"
      "เอ๊ะ  คุณพ่อพูดอะไร  ดิฉันไม่เข้าใจเลย"
      "ไหนเธอไม่ชอบรึ"
      "ไม่ชอบค่ะ"
     "แต่แม้เธอจะชอบหรือไม่  มันก็จะต้องเป็นไปตามที่พ่อได้ว่ามานี้แน่  และโดยงานนี้  เธอจะได้ทำความดีให้แก่เด็กเกกมะเหรกมากมาย"

      พอดีถึงสถานีซัมปีแอร์ดาเรนา  คุณพ่อบอสโกจึงลงจากรถแต่ยังหันมาทางภคินีรูปนั้น  พลางย้ำอีกว่า
      "นี่  ภคินีบรัมบิลลา  จงยินดีทำงานเพื่อเด็กชายมาก ๆ นะ"

       และทุกอย่างก็ได้เป็นไปตามคำทำนายของคุณพ่อบอสโกทุกประการ  กล่าวคือ ภายหลังภคินีบรัมบิลลาเอง  ซึ่งพอไปถึงเมืองซัสซารี  ก็ได้เขียนจดหมายมาถึงท่านนักบุญ  ขอขมาในการที่ได้บังอาจว่าท่านนักบุญในใจ  และแจ้งกล่าวว่า  ตนได้รับคำสั่งใหม่ให้ไปประจำอยู่ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าแผนกชายแล้ว  ซึ่งตัวก็ได้ยินดีไป และ ณ ที่แห่งใหม่นี้ มีภคินีด้วยกันเพียง 4 รูป  ซึ่งต้องทำงานกันอย่างหามรุ่งหามค่ำทีเดียว  แต่ทุกคนก็ยินดีทำอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดแก่เหนื่อย

 

 

 



-TOP-