หน้า 1      

       

04 กรกฎาคม 1990


      

          วันชาติสหรัฐ

          บรรยากาศวันชาติเริ่มสองสามวันมาแล้ว มีการจุดปะทัดและดอกไม้ไฟประปราย ได้ยินว่าเขาห้ามจุด แต่ก็คงจะห้ามคนจุดไม่ได้ บางวันตั้งแต่เช้าตรู่มีคนจุดประทัดใกล้ๆบ้านเราแล้ว

      

          เป็นวันที่ร้อนมาก เหมาะสำหรับออกนอกบ้าน… หรือจัดเลี้ยง BAR-B-Q (บาบีคิว) กับเพื่อนฝูง ดูเหมือนว่าการจัดบาบีคิวเป็นของคู่กับการฉลอง… แต่ละครอบครัวจะต้องมีเตาบาบีคิว หลากหลายรูปแบบ ต่างกันไปตามฐานะและรสนิยม… บางอันก็เป็นแบบเตาแก๊ส บางอันก็ใช้ไฟฟ้า ส่วนธรรมดาๆ ก็คงจะใช้ถ่าน… แล้วก็เตรียมเนื้อไก่ ไส้กรอกออกมาตั้งโต๊ะ และปิ้งทานไปคุยไป… บางคนที่มีบริเวณบ้านไม่กว้างขวางก็ขนไปทำกันในสวนสาธารณะเลย

          วันนี้เวลา 17.00 น. เราได้รับเชิญให้ร่วมงาน BAR-B-Q ที่บ้านของ Billy สังฆานุกรถาวรของวัดเรา… เขาเป็นคนรูปร่างใหญ่ เตี้ย และหัวล้าน แต่นิสัยใจคอดีมาก… ก่อนนี้เคยมี Super Market ตอนนี้เกษียณแล้ว แต่ก็เป็นคนกว้างขวาง อาจเป็นเพราะนิสัยใจคอและเคยมีลูกค้ามากก็ได้ เขาแต่งงานมีลูก 4 คน ตายไปคนหนึ่ง มีการมีงานทำกันหมดแล้ว ที่บ้านใหญ่โตของเขาก็มีแต่เขากับภรรยาอาศัยอยู่… เสียงภรรยาบ่นว่าตอนลูกเล็กๆดูบ้านจะแคบ พอลูกโตแล้วก็ดูบ้านใหญ่เกินไป… บ้านเขามีบริเวณกว้างขวางติดกับป่าซึ่งเขากับน้องชายมีกรรมสิทธิ์ รอบๆบ้านก็เป็นสนามหญ้าและต้นไม้ดอกซึ่งได้รับการดูแลรักษาอย่างดี หลังบ้านก็มีสวนครัว ผัก มะเขือและถั่ว แต่ละอย่างงอกงามดีมาก เขาบอกว่านั่นเป็นความสุขและการหย่อนใจของเขา

          ถึงเวลาที่วัดมีพิธีกรรม เขาก็มาช่วยในฐานะสังฆานุกร… จากการพูดคุยดูจะเห็นว่าเขาเป็นคนที่มีความเชื่อมาก เมื่อพูดถึงบ้านและครอบครัว ทั้งเขาและภรรยามักจะพูดอย่างซื่อๆว่า “พระเจ้าทรงเมตตาและอวยพรเรา”… เขาชอบอ่านหนังสือบำรุงจิตใจมาก จึงคุยเรื่องนี้ได้เป็นนาน

          พร้อมกับเราก็มีแขกของ Billy ซึ่งเป็นคุณพ่อและสังฆานุกรพร้อมภรรยา และเพื่อนๆอีก 2-3 คน อาหารเป็นแบบง่ายๆ แต่ดูเขาเป็นห่วงเราและคอยดูแลเราตลอดเวลา โดยเฉพาะ Billy จะไม่อยู่นิ่งจัดโน่นจัดนี่ตลอด… น่ารักดี

          พอถึงเวลาทานข้าว เขาก็ BAR-B-Q เนื้อและไส้กรอกอย่างเดียว ส่วนอาหารอื่นๆเขาเตรียมมาแล้ว การย่างเนื้อและไส้กรอกจึงเป็นแค่สัญลักษณ์ ให้เข้ากับบรรยากาศของวันชาติ

          นอกจากคุณพ่อ Steve คุณพ่อ Casti และคุณพ่อ Desio ชาวสเปญที่มาช่วยงานแทนพ่อ Louis เวลาเขากลับไปเยี่ยมบ้านแล้ว ก็มีภราดาคนหนึ่งที่มาช่วยจัดค่ายที่วัด Corpus Christi ค้างอยู่กับเราและมาร่วมงานเลี้ยงด้วย ดูเขาจะไม่สนใจเรื่องการแต่งตัวเลย ใส่กางเกงผูกเอวแบบเก่าๆ ใส่เสื้อยืด รองเท้าไม่มีถุงเท้า และสวมหมวกตลอดเวลาเพราะหัวล้าน… ดูแล้วสมาชิกซาเลเซียนอเมริกันบางคนก็เคร่งครัดในการแต่งตัว แต่บางคนก็แบบง่ายๆ… บางครั้งคุณพ่อ Steve ก็ใส่ขาสั้น ใส่รองเท้ากีฬา และเสื้อยืดไปไหนมาไหนเฉย… เลยทำให้เราวางตัวยาก จะใส่ชุดดำตลอดเวลาก็ขัดกับเขา จะใส่ชุดธรรมดาเขาก็มองด้วยสายตาแปลกๆ… แต่ตามจดหมายที่เขาชี้แจงไปว่า ธรรมทูตที่มาเทศน์ต้องใส่ชุดดำ เพราะเป็นนโยบายของสภาพระสังฆราชสหรัฐ แต่แล้วเจ้าหน้าที่ Salesian Mission บอกเราว่า ให้ดูก็แล้วกันว่าแต่ละวัดที่ไปเขาแต่งอย่างไร ก็แต่งตาม…

          หลังจากทานข้าวแล้ว มีการฉลอง 59 ปี แห่งการถวายตัวของคุณพ่อ John และฉลองครบรอบ 30 ปี ของการแต่งงานของ Billy และภรรยา มีการตัดเค้กและทานร่วมกัน

          จากนั้น คุณพ่อ Steve ขับรถพาเราไปที่ High School ของ Port Chester ซึ่งจะมีการแสดงดอกไม้ไฟประจำปี ตอนเรามาถึงบริเวณงาน ก็เห็นมีคนนั่งเรียงรายสองฟากถนน… นั่งกันเป็นครอบครัว… บางคนก็มีผ้าปูนอน บางคนก็กำลังทานอาหารกลางแจ้งอยู่ เข้าใจว่าคงมานั่งคุยและรอกันตั้งแต่บ่ายแล้ว ถือเป็นการ Picnic ไปในตัว รถวิ่งไปตามถนนข้างโรงเรียน เนื่องจากแถวนั้นเป็นที่อยู่ของคนรวย บ้านแต่ละหลังตบแต่งหรูหราและใหญ่โต มีบริเวณหน้าบ้าน ซึ่งล้วนบอกฐานะของเจ้าของบ้าน… เราจอดรถที่บ้านญาติของ Billy และเดินมาที่บริเวณงาน… เขาจัดกันจริงจัง มีวงแตร มีนักขับร้อง และสุนทรพจน์ จบด้วยการอวยพรของพระสงฆ์คาทอลิก… เขามีการแจกสูจิบัตร บอกขั้นตอนของรายการตลอดจนรายชื่อบุคคลที่ร่วมส่วน… แล้วก็ตามด้วยสิ่งที่ทุกคนรอคอย คือดอกไม้ไฟสวยงามมาก มีความแปลกทั้งสีสัน รูปร่างและเทคนิค… เสียงระเบิดของดอกไม้ไฟ พร้อมกับแสงหลากสีดังสลับกับเสียง ฮู… เฮ… ของคนดู ตลอดระยะเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงโดยไม่หยุด… สวยมา และมีสีแสงดอกไม้ไฟหลายดอกที่ไม่เคยเห็นมาก่อน…

          เสร็จพิธีทุกคนก็เดินออกจากบริเวณ แยกย้ายกันกลับบ้าน รอบๆ ยังคงได้ยินเสียงดอกไม้ไฟจากเมืองข้างเคียง… ทุกเมืองมีการจุดดอกไม้ไฟ… คงจะเป็นประเพณีเก่าแก่มาช้านาน แต่ใหญ่ที่สุดคงจะเป็นการแสดงที่เมือง New York… เราเห็นการถ่ายทอดสดทาง TV เขาจุดจากเรือที่ลอยกลางแม่น้ำ คนดูเรียงรายอยู่สองฝั่งแม่น้ำจำนวนเป็นแสนๆ เท่าที่เห็นจาก TV ดูมโหฬารจริงๆ คงจะสิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายไปมากมายทีเดียว แต่ก็เป็นสิ่งจำเป็นที่ถูกกำหนดขึ้นโดยประเพณี…

          หลายอย่างในชีวิตเราถูกกำหนดให้เป็นความจำเป็น ทั้งๆที่โดยตัวมันเองไม่มีความจำเป็นเลยแม้แต่น้อย… เสียดายที่หลายอย่างกำหนดกันขึ้นให้เป็นความจำเป็น แต่ก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรเลย •

 

 

 


 

 

 
 


-TOP-