หน้า 1      

       

07 กรกฎาคม 1990


 

         ออกจากบ้านแต่เช้า คุณพ่อ Steve ขับรถไปส่งที่โรงแรม Hilton ของ Port Chester-rye เพราะโรงแรมตั้งไปทางเมือง Rye แม้จะอยู่ในเขตของ Port Chester

          ไปถึงก็รอหน้าห้องพักด้านล่างของโรงแรม… อากาศค่อนข้างเย็น เลยไม่อยากยืนรอด้านนอก… เวลา 7.15 น. รถ Connecticut Limousine ก็เข้าเทียบหน้าโรงแรม… มีคนยืนรออยู่ 4-5 คน… ครั้งแรกคิดว่าคงจะเป็นเก๋งหรือไม่ก็รถตู้ค่อนข้างจะหรูหรา แต่จริงๆแล้วก็เป็นแบบรถกระบะต่อยาว และมีหลังคาเหมือนรถ Van มีที่นั่งประมาณ 4 หรือ 5 แถว แถวละ 3 คน มีประตูสองข้าง ในทุกแถวที่นั่ง ด้านหลังมีที่วางสำหรับใส่กระเป๋า

          คนขับลงมากล่าวทักทาย แล้วก็ขายตั๋วคนละ 18 ดอลลาร์ ค่อนข้างจะแพงเพราะวิ่งแค่ 40 นาที วิ่งตามกันมา 2 คัน คันหนึ่งสำหรับสนามบิน La Guardia และอีกคันหนึ่งสำหรับสนามบิน John f. Kennedy

          รถวิ่งเร็ว ติดแอร์เย็นฉ่ำ แต่มีเสียงดังคล้ายมีอะไรหลวมอยู่ด้านท้าย ผู้โดยสารต่างคนต่างนั่ง… บ้างก็อ่านหนังสือพิมพ์ บ้างก็มองวิวรอบข้างทาง จนถึงโรงแรม Ramada ของ New Rochelle และเข้ารับผู้โดยสาร แล้วออกจากเมืองเข้าถนนใหญ่มุ่งสู่สนามบิน ก่อนเข้าบริเวณสนามบินมีการถามว่าใครจะไปสายไหนบ้าง… บอกเขาว่า United Air ซึ่งพอดูตั๋วแล้วกลายเป็น Eastern Air พอเขาแวะลงช่องเข้าของ Eastern Air ก็รีบลงพร้อมกระเป๋าและเดินเข้า ปรากฏว่าเดินมาสักพักก็มีผู้หญิงที่นั่งมาด้วยกัน วิ่งตามมาถามว่าจะไป United Air ไม่ใช่หรือ? ต้องรีบชี้แจงและขอบคุณเขา… รู้สึกประทับใจในความใจดีเอื้อเฟื้อ เขาคงคิดว่าเราไม่รู้เรื่องเพราะเวลาถามก็บอกจะไป United Airline แต่แล้วก็คว้ากระเป๋าลงที่ Eastern Air !!!….เลยวิ่งมาบอก

          นึกชมน้ำใจคนอเมริกัน… เวลานั่งมาตามทางดูเขาเฉยๆ ต่างคนต่างนั่ง แต่พอเห็นว่าเราผิดพลาด เขาจัดแจงรีบช่วยเหลือ… พบบ่อยๆเหมือนกัน เวลาถามทาง เขายินดีตอบและช่วยแนะนำเสมอ ทั้งๆที่เวลาไม่ถามท่าทีก็เหมือนไม่ใยดี และไม่อยากสนใจเรา…

          เข้าถึงที่เช็คตั๋วก็ต้องไปต่อแถวตามเคย แล้วเจ้าหน้าที่จะเรียกเข้าไปทีละคนเมื่อช่องใดว่าง ไม่เหมือนเมืองอื่นๆ ที่ต่อแถวตามช่องเหมือนการขายตั๋วรถไฟ ไปยืนเป็นแถวตามแนวเชือก แล้วเข้าไปทีละคนตามช่องว่าง ที่ Phialdelphia เขามีบอร์ดไฟฟ้าคอยบอกว่าช่องขายตั๋วเบอร์ไหนว่างแล้ว… ตรวจตั๋วเสร็จก็เดินสำรวจสนามบิน La Guardia… เป็นสนามบินค่อนข้างใหญ่ คนเข้าออกมากมาย เป็นสนามบินเฉพาะภายในประเทศ… สายการบินแต่ละสายจะมีแผนกของตนโดยเฉพาะ มีทางเข้าออกคนละทาง… มองๆดูแล้วมีหลายสาย อาทิ Eastern Air, Twa, United, Trump, Delta… ฯลฯ และแต่ละสายก็มีเครื่องบินมากลำ ขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา จนพลุกพล่าน ลายตา

          9.15 น. ก็เดินเข้างวงช้างเพื่อขึ้นเครื่อง เขาให้พวกแถวหลังๆเข้าก่อน พอดีได้นั่งแถวแรกต่อจากชั้นหนึ่ง… เครื่องไม่ใหญ่ เลยมีที่นั่งข้างละ 3 ที่นั่ง… นั่งยังไม่ทันสบายก็มีผู้ชายผิวดำตัวใหญ่เข้ามาวางก้นลงเบาะกลาง ไหล่ชนไหล่ และศอกแกค้ำที่วางแขน จนต้องยกศอกลงมาพร้อมห่อไหล่… ถือว่าโชคร้ายไป ดีที่เดินทางไม่นาน ไม่เช่นนั้นคงตัวห่อและไหล่หุบแน่ๆ เพราะแกนั่งแบบสบายของแก ไม่คำนึงคนนั่งข้างๆเลย… แล้วก็มีผู้หญิงผิวดำจูงลูกสาวตัวเล็ก อายุราว 8-9 ขวบ เข้ามานั่งแถวริมหน้าต่าง… ให้ลูกสาวนั่งแล้วแกก็สั่งเสียให้วางตัวดีๆ ไปถึงแล้วต้องทำอะไรบ้าง พร้อมกับฝากฝังชายผิวดำที่นั่งกลางเสร็จสรรพ… แกตอบรับด้วยยินดี เพราะวัยแกคงเป็นพ่อหรือไม่ก็ปู่หนุ่มๆแล้ว เพราะตลอดเวลาแกจะเอาใจใส่เด็ก พูดคุย และช่วยเหลือเอาใจทุกอย่าง… ก็แบบผู้ใหญ่ที่มีลูก เอ็นดูเด็กนั่นแหละ

          พนักงานบนเครื่องแต่ละคนคงมีชั่วโมงบินมากจนจำไม่ได้แล้ว เพราะแต่ละคนดูจะอยู่ในวัยคุณป้าแล้ว… ไม่ว่ากัน เพราะการบริการคงจะดีกว่าเด็กสาวที่เพิ่งเริ่มหัดบิน… คิดอย่างนี้แล้วก็ทำใจและลืมสิ่งที่เคยเห็นในสายการบินอื่นๆ… และก็จริงด้วย เวลาเสิร์ฟอาหารเช้า คุณป้าฮอสเตสแต่ละคนคล่องแคล่วอย่างยิ่ง… คว้าถาดอาหารมาวางเกือบกระแทกลงบนโต๊ะด้านหน้าเราแต่ละคนด้วยความรวดเร็วและกันเอง… กันเองแบบไม่ต้องสนใจเรื่องความละเอียดลออนิ่มนวลให้เสียเวลา… ถาดเอียง ช้อนส้อมเกยขอบถาด ถ้วยกาแฟเอียง คล้ายจะบอกว่า จะเอาอะไรมากมาย หามาให้กินก็ดีถมแล้ว!

          ตอนเก็บก็เร็วไม่แพ้ตอนแจก อาจจะเร็วกว่าเสียอีกเพราะไม่มีอะไรดีบนถาดแล้ว นอกจากเศษอาหาร… เศษอาหารจริงๆ แล้วก็ไม่มีเหลือหรอ เพราะอาหารน้อย คล้ายๆไข่เจียว แต่เป็นแป้งมีไส้ แถมน้ำส้มคั้น 1 แก้ว และผลไม้หั่นใส่ถ้วยเล็ก ขนาดใหญ่กว่าที่คนเอาไปเซ่นไหว้เจ้าหน่อยเดียว… น่ารักไปอีกอย่าง

 

next >>

 


 

 

 
 


-TOP-