หน้า 1       

       

8 สิงหาคม 1990



       George มาชวนไปตกปลา

       ตอนแรกๆ ก็ลังเลใจเพราะกลัวฝนจะตก แต่พอสายๆ เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปิด เลยพากันไปตกปลา

       George เอาเบ็ดมา 3 ตัว หมวกและเครื่องไม้เครื่องมือพร้อม… เขาขับรถออกนอกเมือง มุ่งสู่ทะเลสาบ Oneida ใช้เวลาขับรถ 40 นาที แล้วเขาก็แวะซื้อเหยื่อข้างทาง เป็นร้านขายอุปกรณ์ตกปลาโดยเฉพาะ… มีครบทุกอย่าง เหยื่อที่ซื้อเป็นไส้เดือน เขาจับมาใส่กล่องโฟมขาย ตัวละ 5 เซ็นต์… ในโฟมเขามีอาหารไส้เดือนเป็นผงๆ เก็บไว้ได้หลายวันโดยไส้เดือนไม่ตาย… เห็นแล้วอดคิดจะมาจับไส้เดือนขายเลี้ยงชีพไม่ได้

       ก่อนจะแวะเข้าทางลงทะเลสาบ เราแวะเข้าร้านกาแฟ ซื้อกาแฟคนละถ้วยเพื่อเอาลงไปทานในเรือ

       เรือจอดอยู่ในร่องน้ำเป็นแถวๆ เขาขุดเป็นร่องน้ำเข้ามาจากทะเลสาบ แล้วทำเป็นท่าเรือทำด้วยไม้ลงไป แต่ละท่าจอดเรือได้สองลำ ต้องเสียค่าจอดโดยมีคนดูแลให้เสร็จ เรือแต่ละลำดูมีราคาและใหญ่โตดี เรือของ George ขนาดกลาง แต่ก็ผิดกับที่คาดคิดตอนแรก ได้ยินว่าเขามีเรือ ก็คิดว่าคงเป็นเรือเล็กๆ สำหรับตกปลาแต่จริงๆ แล้วเป็นเรือดี มีที่นั่งแบบรถยนต์ ด้านหน้าก็มีที่นั่งจัดไปตามรูปร่างของเรือ เหมาะสำหรับนั่งอาบแดด เรือมีหลังคาและมีกระจกด้านหน้า เครื่องเรืออยู่ในสภาพดี

       หลังจากแกะผ้าคลุมเรือและจัดข้าวของลงเรือแล้ว ก็เริ่มออกเรือมุ่งเข้าทะเลสาบ… น้ำสงบนิ่ง แล้ว George ก็เอาเครื่องมือจับปลาออกมาต่อเข้ากับแบตเตอรี่เรือ เป็นกล่องดำและมีจอไว้คอยบอกความลึกของน้ำ มีตัวเลขบอก และมีเส้นบอกด้วยว่าผิวดินใต้น้ำเป็นอย่างไร… เรียบ… ขรุขระ… และมีเสียงบอกเวลามีปลาว่ายเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับรูปปลาปรากฏบนจอและผ่านไปในระยะความลึกที่มีตัวเลขบอกอยู่ข้างๆ…นับว่าเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพที่คนตกปลาทุกคนมี… เพียงตั้งเครื่องไว้แล้วขับเรือไปจนได้ระดับที่ต้องการ พอปลาจะเข้ามาใกล้จะมีเสียงเตือนจากเครื่อง มองดูปลาว่าอยู่ระดับกี่เมตร หรือกี่ฟุต แล้วก็หย่อนเบ็ด

       พอได้ที่แล้ว George ก็จอดเรือ จัดแจงเอาเหยื่อใส่เบ็ด… เนื่องจากคนตกปลาต้องมีใบอนุญาติ เขาเลยบอกให้เรานั่งหลบเข้าไปข้างในหน่อย ถ้ามีเจ้าหน้าที่มาถาม ก็บอกว่ามาเป็นเพื่อน ดูท่าทางเขาเป็นห่วงเหมือนกัน กลัวเขาจะตกปลาไม่สนุกเพราะเขาคอยมองดูรอบๆ ตลอดเวลา พอมีเรือใกล้ เขาจะรีบเก็บเบ็ดตัวของเรา และตกของเขาคนเดียว เมื่อแน่ใจว่าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ เขาจึงเอาออกมาให้เราตกต่อ

       อากาศเย็นสบาย เริ่มมีแดดออกแต่ก็มีลมพัดให้ความเย็นตลอดเวลา… เราทาครีมป้องกันแดดไว้แล้ว เลยสบาย… พอวางเบ็ดก็มานั่งดื่มกาแฟและคุยกันไป พร้อมกันนั้นเขาก็เอาวิทยุเก่าๆ เครื่องหนึ่งออกมาเปิดฟังเพลง ก็เป็นวิทยุสำหรับตอนตกปลาของเขานั่นแหละ… พอเครื่องดังบอกว่ามีปลาผ่านมา เราก็จะรู้สึกว่ามีการตอดปลายเบ็ด… George ตกได้ตัวแรก ปลายาว สวย ขนาดกำลังน่ากิน ดูเขาจะใจชื้นขึ้นมาเป็นกองเพราะเขาคุยว่าเขาตกปลาได้เป็นประจำ…

       เมื่อตกที่หนึ่งนานๆ เขาก็จะติดเครื่อง และแล่นเรือไปอีกที่หนึ่ง เปลี่ยนทำเลไปเรื่อยๆ แล้วเราก็ตกได้ตัวหนึ่ง… เกิดความสนุกขึ้นมาแยะ… มีครั้งหนึ่งปลาใหญ่ตอด เบ็ดหนักมาก พยายามค่อยๆ ผ่อนเบ็ด แล้วส่งให้ George แต่แล้วก็หลุดไปจนได้… ความสนุกของการตกปลาอยู่นี่แหละ คือมีความสงบสลับกับความตื่นเต้น และความหวัง แล้วก็ความดีใจ

      พอเที่ยง George ก็เอา Sandwich ที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ออกมาทาน พร้อมกับเครื่องดื่มแช่เย็น ทุกอย่างได้รับการเตรียมอย่างดีและเอาใจใส่… เราทานอาหารเราไป คุยกันไป… คนหนึ่งอายุ 75 อีกคน 44 คุยกันเหมือนคนรู้จักมาแรมปี ประเภทเพื่อนเก่าแก่… กลางทะเลสาบอันกว้างใหญ่… แล้ว George ตกได้ปลาอีกตัวหนึ่ง… ตกได้ก็เกี่ยวไว้กับขอแล้วแช่น้ำไว้ข้างเรือ

       เรือมีครบทุกอย่างเว้นแต่ห้องส้วม แต่ก็มีกระป๋องไว้พร้อมจะฉี่ก็ไปหน้าเรือ ฉี่ใส่กระป๋องแล้วก็เทลงน้ำ ล้างกระป๋อง ก็เป็นอันเรียบร้อย… อยู่กลางทะเลสาบ ทำอะไรก็ไม่น่าเกลียด แถมทำกันอย่างนี้ทุกคน ก็คงจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไป… อะไรจะให้มันเป็นเรื่องธรรมดา มันก็ธรรมดา อะไรจะทำให้มันเป็นเรื่องแปลก มันก็แปลกไปได้เหมือนกัน…

       จนบ่าย 3 ครึ่ง คลื่นเริ่มแรงนั่นแหละ เราจึงมุ่งเข้าฝั่ง… คลื่นแรงมาก คล้ายในทะเลใหญ่… เข้าจอดเรือ คลุมเรือ และตรวจตราทุกอย่างเรียบร้อย George ก็ขับรถเข้าเมือง เขาบอกอยากจะชวนไปทานอาหารจีน… I Love Chinese Food! เขาพูดอยู่ตลอดเวลา… ไปร้านขาประจำของเขา เจ้าของร้านเป็นคนเวียดนามแต่ทำอาหารจีนขาย อาหารที่ออกมาก็เป็นแบบลูกครึ่งคือเวียดนาม – จีน… สั่งไก่ผัดผักมาจานหนึ่ง… ข้าวคนละจาน เขาเรียกตาม Menu ว่า Chicken Amazing… George บอกว่าอร่อยและไม่เคยสั่งมาทานเลย!

       คนเสิร์ฟเป็นเด็กหญิง… หรือสาว หน้าตาสวย คงเป็นคนเวียดนาม ดูสนิทสนมกับ George ดี อาจจะเป็นเพราะมาทานบ่อย ทานเสร็จก็ตัดสินใจให้ปลาที่ตกได้แก่เด็กเสิร์ฟผู้ชาย George บอกว่าเอามาให้บ่อยๆ เพราะตอนเข้าร้านพอเห็นหน้า George เด็กก็ถามเลยว่าตกได้ปลาอะไรบ้าง ตอนแรกเขาก็บอกว่าไม่ได้แต่พอนั่งทานสักพัก เขาก็ปรึกษาว่าเอาปลาให้ดีไหม แล้วก็ตกลงเรียกเด็กมาบอก เด็กก็รีบเอากระป๋องมารอที่รถ… เลยมีความสุขทั้งคนตกปลาและคนกินปลา •    

 

 

 
 


-TOP-