หน้า 1       

       

13 กรกฎาคม 1990


 

          มุ่งสู่ Philadelphia



          ตอนเช้าจัดเสื้อผ้า  ทำโน่นทำนี่อย่างสบายๆ เพราะกะออกเดินทางเวลาบ่าย...ตั้งใจออกเดินทางวันศุกร์ที่ 13...ไม่ใช่ถือลาง  แต่เพราะอยากจะไปถึงก่อนเพื่อความแน่ใจ...เมืองใหม่  เส้นทางใหม่ๆที่ต้องลอง...ศึกษา...เสี่ยง  เกรงว่าไปวันเสาร์อาจจะเกิดความผิดพลาด ไม่ทันนัดมิสซาเย็นที่ต้องเริ่มเทศน์

          พรรคพวกที่บ้านแนะว่าไปขึ้นรถไฟที่ Grand Central ที่ N.Y. แต่จริงๆ แล้ว  ต้องขึ้นที่ Penn Station…และมีรถผ่านที่ New Rochelle ด้วย !...ทำไงได้ อะไรเป็นสิ่งที่ต้องทำครั้งแรก ก็ต้องพร้อมจะจ่ายค่าโง่  เพราะครั้งสองจะดีขึ้น...ไม่มีครั้งแรก ก็ไม่มีครั้งที่สอง...สาม...สี่ ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ   บางครั้งคนเรากลัวที่จะทำอะไรเป็นครั้งแรก...เพราะอาจจะไม่เคยทำมาก่อน  เพราะไม่แน่ใจว่าทำสำเร็จไหม...ถ้าทำไม่สำเร็จคนอื่นจะว่าอย่างไร...ก็เลยไม่กล้าทำ  ส่วนคนที่กล้าทำ กล้าได้กล้าเสีย   ก็มักจะเป็นคนก้าวหน้า  คนบุกเบิก คนได้ประโยชน์ คนได้ประสบการณ์...ไม่ว่าเรื่องธุรกิจ  การค้าขาย วงการวิชา วิทยาศาสตร์ การประดิษฐ์...

 

          ถึง Grand  Central  ถามประชาสัมพันธ์  เขาบอกต้องไปขึ้นที่ Penn Station ถนน 34...เลยถามต่อว่าจะไปอย่างไร  เขาบอกวิธีไปทาง Metro เร็วปรื๋อ  เลยลงไปทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจ  ถามมากๆ เดี๋ยวพรรคพวกเขารำคาญเอา  เขารู้ เขาเลยพูดตามรู้ แต่ไม่ได้แนะตามพื้นเพของคนไม่รู้...ถามคนขายตั๋ว  เขาก็แนะทางให้  หยอดเหรียญ Metro แล้วก็เข้าไปยืนรอ...มีคนเอเชียเดินกันขวักไขว่ ดูคล้ายเป็นพวกที่ใช้รถไฟใต้ดินมากกว่าใครหมด...มีคนมองเพราะเห็นใส่ชุดสงฆ์เต็มยศ ชุดดำหมดพร้อมเสื้อนอก  เพราะวันนี้อากาศเย็นมาก  เย็นจนคนมีเสื้อกันหนาวกัน  มีแต่คนมอง  แต่ไม่มีใครพูดคุย ทักทาย...คงจะเพราะไม่แน่ใจว่าเป็นชาติอะไร  หรืออาจจะกลัวว่าเป็นชาติเดียวกัน...มันก็มีอยู่สองอย่างนี่แหละ...กลัวไม่รู้ว่าเป็นชาติอะไรแล้วทักผิด อาจจะเกิดอาการเขินหรือกลัวว่าทักแล้วจะรู้ว่าเป็นชาติเดียวกัน  อาจจะอึดอัดใจ...ถือโอกาสขอความช่วยเหลือ  หรือไม่ก็เกิดการเปรียบเทียบ...คนเราเลยชอบให้คนอื่นคิดถึงเราได้หลายๆอย่าง  ถ้าเขารู้ว่าเราเป็นอะไร  เราก็ถูกสังกัดลงไปแค่นั้น  พร้อมกับสิ่งต่างๆ ที่เป็นของแถมมา... ถ้าเป็นคนไทยก็ไม่มีโอกาสจะถูกคิดว่าเป็นจีน-เกาหลี-ญี่ปุ่น... เวลาเดียวกันพอรู้ว่าเป็นคนไทย ก็คิดต่อได้เลยว่าคนไทยเป็นคนอย่างนั้นอย่างนี้ เสียเรื่องนั้น  ดีเรื่องนี้ แต่แง่เสียน่ะมีมากกว่า  เลยต้องระวังนั้นระวังนี้...คนเราจึงชอบที่ทำให้คนอื่นคิดได้หลายอย่าง...เลยไม่อยากจะขายตัวเองออกมา...เลยต่างฝ่ายต่างเงียบ...ต่างฝ่ายต่างอ่านหนังสือพิมพ์ ต่างฝ่ายต่างนั่งดูวิวออกนอกหน้าต่างรถ...

next >>


 

 

 
 


-TOP-